ஜெயகாந்தன் 80

>> 25 July 2014




கூட்டத்தின் சராசரி வயது நிச்சயம் 50லிருந்து 60ற்குள்தான். கணிசமான பாட்டிகள். எல்லோர் முகத்திலும் அப்படி ஒரு ரொமான்ஸ். பாட்டிகளின் வெட்கத்திற்கு ஈடு இணையே கிடையாது. அரிதாக பூக்கிற பூக்களுக்குதானே மதிப்பு அதிகம்(சுமாராக இருந்தாலும்).

ஒரு வயதான அம்மா தன் இளம் மகனோடு வந்திருந்தார். நிகழ்ச்சி தொடங்க திரை விலகியது. ஜெயகாந்தன் மேடையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தார். அந்த அம்மா அவரை கண்டதும் அப்படியே குபூக் என கண்கள் கலங்கி அழுதுவிட்டார். தன் மகனிடம்.. ‘’இவ்ளோ வயசாகியும் இன்னும் அப்படியே கம்பீரமா இருக்கார்ல’’ என்று கிசுகிசுத்துக்கொண்டே சேலை தலைப்பால் கண்களை துடைத்துக்கொள்ள அந்த பையனுக்கு என்ன புரிந்திருக்கும் என்று தெரியவில்லை. மர்மமாக புன்னகைத்தான். தாயின் காதலை முதன்முதலாக அறிகிற ஒரு மகனின் புன்னகையாக நான் அதைப்புரிந்துகொண்டேன். அம்மாவின் காதல்கள் எல்லாமே மகன்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவைதான்.

ம்யூசிக் அகாடமியின் கொள்ளளவு எவ்வளவு? அரங்கு நிறைந்து பலரும் நின்றுகொண்டு கிழே அமர்ந்துகொண்டு ரசித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு எழுத்தாளனுக்காக இவ்வளவு பெரிய கூட்டம் கூடுமா என்பது ஆச்சர்யம்தான். அதுவும் எழுதுவதை நிறுத்தி பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்ட எழுத்தாளனுக்காக! தள்ளாத வயதிலும் வந்து கூடியிருந்த அந்த பெரியவர்களை பார்க்கும்போதுதான் புரிந்தது ஜெயகாந்தன் எழுத்துகளின் ஈர்ப்பினை. எதோ இருந்திருக்கிறது.

நிகழ்ச்சியில் தரப்பட்ட ஒரு நோட்டீஸின் வழி இன்னமும் விழுப்புரம் வேலூரில் ஜேகே வாசகர் வட்டம் ஒன்று சுறுசுறுப்பாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருப்பதை அறிய முடிந்தது. வாசலில் ‘’எங்களுக்கு உலகத்தை உன்னிப்பாக கவனிக்க காட்டிய ‘பூதக்கண்ணாடியே’ என்பது மாதிரி ஒரு மிகப்பெரிய பேனர் கூட வைத்திருந்தனர்.

விகடனில் அந்தக்காலத்தில் ஜெயகாந்தனின் ஒருகதைக்கு ‘500ரூபாய்’ சன்மானம் கொடுப்பார்களாம். அந்த காலகட்டத்தில் அப்பத்திரிகையில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த மூத்த பணியாளருக்கே மாத சம்பளம் 800ரூபாய்தானாம்!

இன்று அதே பணியாளர் வாங்குகிற சம்பளம் குறைந்தது 50ஆயிரம் தொடங்கி 80ஆயிரம் இருக்கலாம். ஆனால் கதை எழுதுபவர்களுக்கு கொடுக்கப்படும் சன்மானம் வெறும் இரண்டாயிரம்தான்! ஜெயகாந்தனின் 500ரூபாய் என்பது வெறும் பணம் மட்டுமே அல்ல.. அன்றைக்கு அவருக்கிருந்த பாப்புலாரிட்டிக்கு கிடைத்த மரியாதை.

ஜெயகாந்தனின் எழுத்துகளை கரைத்துகுடித்தவன் என்றெல்லாம் என்னை சொல்லிக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் அவருடைய சில முக்கியமான சிறுகதைகள் படித்திருக்கிறேன், படித்தே ஆகவேண்டும் என நண்பர்கள் பரிந்துரைத்த ஒருசில நல்ல நாவல்கள் வாசித்திருக்கிறேன். அவர் எழுதியதில் எனக்கு ரொம்ப பிடித்தது சினிமாவுக்கு போன சித்தாளுதான்! நமக்கும் ஜெயகாந்தனுக்குமான ஒட்டுமொத்த பழக்கவழக்கமும் அவ்வளவுதான்.

அவருடைய கதைகளை விடவும் அவரைப்பற்றிய கதைகள் பலவும் சுவாரஸ்யமானவை. அரசியல்வாதிகளோடு, சினிமா நட்சத்திரங்களோடு, அவருடைய க்ளோஸ் என்கவுன்டர்கள் எல்லாமே சுவையானவை. பலவும் எழுத முடியாதவை.

எந்த ஒரு எழுத்தாளனும் வாழ விரும்புகிற அசாத்தியமான தில்லான த்ரில்லான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர் ஜேகே என்பது மட்டும் உறுதி. எழுத்தாளனாக வாழ்ந்தால் அப்படி வாழணும் என்றுதான் தோன்றியது. அதை உணர்த்துவதாக இருந்தது மியூசிக் அகாதமியில் கூடியிருந்த கூட்டம். அவரைப்பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் அவரை நேரில் பார்க்கும் வாய்ப்பு நேற்றுதான் கிடைத்தது. இடம் ம்யூசிக் அகாதமி. நிகழ்வு அவருடைய 80வது பிறந்தநாள் விழா. இன்னமும் அதே மிடுக்குடன் கம்பீரமாகத்தான் இருக்கிறார். கொஞ்சம் பழைய மாடலில்!

நிகழ்ச்சி தொடங்குவதற்கு முன் அவரைப்பற்றிய ஒரு டாகுமென்ட்ரி ஒளிபரப்பப்பட்டது. இதை டாகுமென்ட்ரி என்று சொன்னால் ஒரு டாகும் நம்பாது. ஜெகேவின் பேட்டி என்று வேண்டுமானால் சொல்லிக்கொள்ளலாம். படம் முழுக்க அவரேதான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். விடாமல் பேசுகிறார். நடுவில் ஒரு குரல் ஜேகேவின் விக்கிபீடியா பக்கத்தில் இருக்கிற சங்கதிகளை வாசிக்க அவ்வளவுதான் முடிந்தது. வைக்கம் முகம்மது பஷீர் பற்றிய டாகுமென்ட்ரி நினைவுக்கு வந்தது. ம்ம் இதுமாதிரி விஷயங்களில் என்ன இருந்தாலும் மல்லுபாய்ஸ்தான் பெஸ்ட். (இந்த ஜேகே பற்றிய படத்தை இயக்கியவர் சா.கந்தசாமி என்று நினைக்கிறேன்.)

விழா தொடங்கியதிலிருந்தே ஒரே மாதிரி சிரித்த முகமாக அமர்ந்திருந்தார் ஜேகே. அவரைப்பற்றி சொல்ல ஒன்றுமே இல்லை. நிகழ்ச்சி தொடங்கும் போது தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து என்று அறிவித்தார் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர். அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். ‘’வாழ்த்துதுமே.. வாழ்த்துதுமே.. ‘’ என்றுதான் ஆடியோ குரல் தொடங்கியது. யாருக்குமே ஒன்றுமே புரியவில்லை. இருந்தாலும் எல்லோருமாக கோராஸாக.. வாழ்த்துதுமே வாழ்த்துதுமே என்று சம்ப்ரதாயத்திற்கு முணுமுணுத்துவிட்டு அமர்ந்தனர். அனைவரும் அமர்ந்ததும் மீண்டும் ‘’நீராடு கடலுடுத்த.. ‘’ என்று தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து தொடங்க எல்லோரும் பதறிப்போய் எழுந்து நின்று மீண்டும் தொடங்கினர். தன் வயது காரணமாக அமர்ந்தேயிருந்த ஜேகே சன்னமாக நக்கல் புன்னகை ஒன்றை விட்டார்.

நிகழ்வின் இறுதியில் பேசிய ஜேகே.. மிகச்சரியாக ஒருநிமிடம்தான் பேசினார் ‘’இங்கே என்னை அழைத்த போது எல்லோரும் நன்றி வணக்கம்தான் சொல்லுவார்கள் என்று அழைத்தனர்.. ஆனால் இங்கே எல்லோரும் நிறைய பேசினார்கள்.. அதனால் நான் நன்றி வணக்கம் மட்டும் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.. நன்றி வணக்கம்’’ என்று மட்டும் சொல்லி முடித்துக்கொண்டார்.

நடிகை லட்சுமி பேசும்போது சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள் திரைப்படத்தில் தன்னுடைய பங்களிப்பை பற்றி சுவையாக பேசினார். படத்தின் இயக்குனர் பீம்சிங்கிற்கு வேறொரு நடிகையை படத்தில் நடிக்க வைக்கவே ஆசை. ஆனால் ஜேகேவோ ‘’லட்சுமிதான் வேண்டும் என அடம்பிடிக்கிறார். ‘’அவதான்யா பாக்க ஒல்லியா வெகுளியா பஸ்ஸ்டான்ட்ல நிக்கும்போது கடத்திகிட்டு போயி கற்பழிக்க ஏத்த பொண்ணு மாதிரி இருப்பா.. அவளையே போடுங்க’’ என்று அழுத்தி சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் பீம்சிங் அந்த குறிப்பிட நடிகையை வலியுறுத்த.. ‘’அவ பஸ் ஸ்டான்ட்ல நின்னா கடத்திட்டு போய்தான் கற்பழிக்கணும்னுலாம் தோணாதுப்பா..’’ என்றாராம்! நடிகையின் பெயர் குறிப்பிடவில்லை.

***

இந்நிகழ்ச்சியில் ஜெயகாந்தன் கதைகள் என்கிற ஒரு நூலும் வெளியிடப்பட்டது. விகடனில் வெளியான இருபது கதைகள் அதுவெளிவந்த காலகட்டத்தின் அதே ஓவியங்களோடும் கதைக்கு நடுவே வந்த துணுக்குகளோடும் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. நானும் ஒன்றுவாங்கிக்கொண்டேன்.

எந்த கதையிலும் எந்த பக்கத்திலும் வருடம் போடவில்லை என்கிற குறைதவிர்த்து நல்ல அருமையான தொகுப்பு. அதிலும் கோபுலுவின் கார்ட்டூன்களும் மாயாவின் ஓவியங்களுமாக பாதுகாக்கவேண்டிய பொக்கிஷம். விலைதான் அதிகம் 350. ஜேகேவாச்சே சும்மாவா!

Read more...

ஒரு கோடம்பாக்கம் காப்பி கதை

>> 27 June 2014



தன் முதல்படத்திலேயே முத்திரை பதித்த இயக்குனரின் இரண்டாவது படம். இந்த மாதமே ரிலீஸாகியிருக்க வேண்டியது என்ன காரணமோ அனேகமாக அடுத்த மாதம் ரிலீஸாகலாம். ஏற்கனவே படத்தின் ட்ரைலரும் பாடல்களும் வெளியாகி இணையத்தில் சூப்பர் டூப்பர் ஹிட்டாகிவிட்டது. எல்லோருமே அந்த இரண்டாவது படத்துக்காகத்தான் ஆவலுடன் வெயிட்டிங்.
நேற்று கோடம்பாக்கத்தில் உதவி இயக்குனர் ஒருவரோடு டீக்கடையில் காப்பி குடித்துக்கொண்டே ஒரு விவாதம். பேச்சு வடபழனியில் தொடங்கி அமெரிக்கா ஆஸ்திரேலியாவெல்லாம் சுற்றி ஈரான்,எஸ்ரா,ஜெமோ,வித்யூ வித்தவுட் யூவில் யூடர்ன் அடித்து கொரியாவில் வந்து நின்றது.

‘’அண்ணே கொரியாவுக்கும் கோடம்பாக்கத்துக்கும் நடுவுல ஒரு சுரங்கப்பாதை இருக்குண்ணே’’ என்றார். ஜோக்கடிக்கும்போது சிரிக்கமாட்டார். ரசனையான மனிதர். பேச்சு சுற்றி சுற்றி கடைசியில் முத்திரை இயக்குனரின் இரண்டாவது படத்தைப்பற்றி வந்தது. அது ஒரு காப்பி படம்ண்ணே என்றபோது பகீர் என்றிருந்தது. மிகவும் மதிக்கிற இளம் இயக்குனர்களில் அவரும் ஒருவர். ‘’இளம் இயக்குனர்ண்ணா காப்பியடிக்க மாட்டாய்ங்களாண்ணே’’ என்றபோது அது நியாயமாகவும் தெரிந்தது. ‘’காட்பாதரை தேவர்மகனாக்கின மாதிரி இவரு.. இந்த டர்ட்டி கார்னிவல *****வாக்கிட்டாருண்ணே’’

‘’அது ஒரு கொரியன் படத்தோட அச்சு அசல் காப்பிண்ணே… கொரியா மேட்டரை நம்மூர் மதுரை மேட்டரா மாத்திருக்காய்ங்க, காவேரி கார்னர்ல சுத்துற எல்லா பயலுக்கும் இது தெரியும்.. போய் நின்னு சும்மா பேச்சு குடுத்து பாருங்க ஆளாளுக்கு அந்த ஒரிஜினல் படம் பத்திதான் சொல்லுவானுங்க... நீயூஸ்லயே வந்துடுச்சு.. நீ வேஸ்ட்ண்ணே என்ன பத்திரிகையாளனோ’’ என்றார். ஒரிஜினல் கொரியன் படத்தின் டாரன்ட் காப்பியை பென்ட்ரைவில் எனக்கும் ஒன்று கொடுத்தார்.

அந்த தென்கொரிய படத்தின் பெயர் ‘’A DIRTY CARNIVAL”. 2006ல் வெளியான இத்திரைப்படம் பல்வேறு விருதுகளை வென்றது. நியோ-நாயர் வகை படம் இது. (கேரள நாயர்களுக்கும் இதுக்கும் தொடர்பில்லை. இது ஒரு GENRE).

இரண்டாவது பட ட்ரைலரை ஏற்கனவே பார்த்திருந்ததால் இந்த படத்தின் கேரக்டர்களுக்கு அந்த முகங்களை பொருத்திக்கொண்டு படம் பார்க்க தொடங்கினேன். உதவி இயக்குனர் சொன்னது கிட்டத்தட்ட உண்மை மாதிரிதான் தோன்றியது. ஆனால் இல்லாத மாதிரியும் தோன்றியது.

படம் வெளியாவதற்கு முன்பே நாம் எந்த முன்முடிவுகளுக்கும் போய்விடக்கூடாது. யாரையும் குற்றவாளியாக்குவது PROFESSIONAL ETHICS ஆகவும் இருக்காது. நமக்கென்று சில தனிமனித விழுமியங்களும் உண்டுதானே… என்பதால் படத்தின் கதையை மட்டும் இங்கே சொல்லிவிடுகிறேன். இதேகதையுள்ள ஏதாவது படத்தை இதற்கு முன்பு நீங்கள் பார்த்திருந்தாலோ அல்லது இனிமேல் பார்க்க நேரிட்டாலோ தயவு செய்து தகவல் தரவும். நீளமான கதையை வாசிக்க விருப்பமில்லையென்றால் ஸ்கிப் செய்து கடைசிப்பத்திக்கு தாவலாம்!

இனிகதை…

***

கொரியாவின் ஏதோ ஒரு நகரத்தில் இருக்கிற ஒரு கேங்ஸ்டர் தலைவன். அவனுக்காக வேலை பார்க்கிற அவனுடைய கிளை கேங்ஸ்டர்தான் நாயகன். கிளை வைத்திருப்பவன் தனக்கென்று விஸ்வசமாக நான்கு பேரை வைத்துக்கொண்டு ரவுடித்தனம் செய்துகொண்டிருக்கிறான். ஆனால் போதிய வருமானம் இல்லாமல் வறுமையில் இருக்கிற தன்னுடைய குடும்பத்தை வைத்துக்கொண்டு கஷ்டப்படுகிறான். அதோடு தன்னுடைய கிளையை தொடர்ந்து நடத்துவதிலும் அவனுக்கு சிரமங்கள் இருக்கிறது. இந்த நிலையில் கேங்ஸ்டர் தலைவனுக்கு வேலைகள் கொடுக்கிற முதலாளிக்கு ஒரு போலீஸ்காரனால் சிக்கல் வருகிறது. அவனைப்போட்டுத்தள்ள கேட்கிறான் முதலாளி. ஆனால் கேங்ஸ்டர் தலைவனோ அது கஷ்டம் என மறுக்கிறான். முதலாளி ஹீரோவை அழைத்து எத்தனை நாளைக்குதான் இப்படி காசில்லாம கஷ்டபடுவ சீக்கிரமா ஒரு நல்ல முதலாளியை பிடிச்சி வாழ்க்கைல முன்னேறப்பாரு என அட்வைஸ் பண்ணுகிறான்.

உடனே நம்ம ஹீரோ போலீஸ்காரனை போட்டுத்தள்ளும் அசைன்மென்ட்டை முடித்துக்கொடுக்கிறான். இதற்கு நடுவில் தன்னுடைய பள்ளிகால நண்பனை சந்திக்கிறான் ஹீரோ. அவன் ஒரு கேங்ஸ்டர் படமெடுக்க திரைக்கதை அமைப்பதற்காக களவிபரங்கள் சேகரிக்கிறான். ஹீரோ கேங்ஸ்டர் என்பது தெரிந்து அவனுடன் மீண்டும் பழைய நட்பை புதுப்பித்து கொண்டு ஜிகிரிதோஸ்தாக மாறுகிறான். அதோடு பள்ளிக்கால தோழியை (ஹீரோயின்) ஹீரோ மீண்டும் சந்திக்கிற வாய்ப்பையும் ஏற்படுத்திக்கொடுக்கிறான். பள்ளிக்கால தோழியை கண்டதும் காதலில் விழுகிறான் ஹீரோ. அவளை அவள் வேலைபார்க்கும் இடத்தில் சந்திக்கிறான். ஆனால் அவளோ இவன் ஒரு ரவுடி என்பது தெரிந்து அவனிடம் நெருக்கம் காட்ட மறுக்கிறாள். ஒருநாள் தனிமையில் சந்திக்கும்போது அவளோடு அவளுடைய முன்னாள் காதலன் தகராறு செய்துகொண்டிருப்பதை பார்த்து அந்த மு.கா வை நாயகியின் முன்னாலேயே வைத்து நைய புடைத்துவிடுகிறான். இதனால் கோபமாகும் நாயகி என் முகத்திலேயே முழிக்காத என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிடுகிறாள்.

ஹீரோ போலீஸ்காரனை கொன்று முதலாளிக்கு நெருக்கமானதை அறிந்து கொள்ளும் கேங்ஸ்டர் தலைவன் கோபமாகிறான். ஆனால் ஹீரோவிடம் அதை காட்டிக்கொள்ளாமல் அவனுக்கு ஒரு வேலை கொடுக்கிறான். ஆனால் அந்த வேலையை தன்னுடைய தங்கை திருமணவிழா முடிந்த பின் செய்துகொள்ளலாம் என்றும் முடிவாகிறது. தலைவனுக்கு மேட்டர் தெரிஞ்சிடுச்சு என்று உஷாராகும் ஹீரோ தலைவனை போட்டுத்தள்ள ப்ளான் போடுகிறான். தலைவன் தங்கை திருமண விழாவிலேயே தலைவனை சதக் சதக்.. இஸ்ஸ் என காரியத்தை கச்சிதமாக முடிக்கிறார்கள்.

ஹீரோ தலைவனாக தலையெடுக்கிறான்.. முதலாளிக்காக மோசமான காரியங்களை மகிழ்ச்சியோடு செய்கிறான். மிகப்பெரிய ப்ராஜெக்ட் ஒன்றுக்காக நிறைய கொலைகள் செய்யத்தொடங்குகிறான். நடுவில் காதலியை பிரிந்த சோகத்தில் நிறைய குடித்துவிட்டு டைரக்டருக்கு போன் பண்ண அவன் தன்னுடைய அறைக்கு அழைத்துச்செல்ல.. அங்கே தான் செய்த கொலைகளை பற்றி உளறிவிட.. அவனோ அதை திரைக்கதையாக எழுதி படமெடுக்கிற வாய்ப்பை பெறுகிறான். நடுவில் காதலியை சந்தித்து மன்னிப்புக்கேட்டு மீண்டும் காதலை புதுப்பிக்கிறான் ஹீரோ.

டைரக்டர் நண்பனின் படம் வெளியாகி மெகாஹிட் ஆகிறது. படத்தில் ஹீரோ முதன்முதலில் போலீஸ்காரனை கொன்றதும், அதற்குபிறகு தலைவனை கொன்றதும் அப்படியே காட்சியாக வந்திருக்க.. அதை பார்த்து முதலாளி அஞ்சுகிறான். டைரக்டரை போட்டுத்தள்ள சொல்கிறான். ஆனால் நட்புக்காக டைரக்டரை மிரட்டிவிட்டு விட்டுவிடுகிறான் ஹீரோ. ஆனால் டைரக்டர் அவமானத்தால் கோபமாகி போலீஸிடம் ஹீரோவை போட்டுக்கொடுத்துவிட… காதலியிடம் கல்யாணத்துக்கு ப்ரபோஸ் பண்ணுகிற ஒரு நாளில் போலீஸ் அவனை சுற்றிவளைக்க போலீஸிடமிருந்து தப்பி தலைமறைவாகிறான் ஹீரோ. முதலாளியிடம் மன்னிப்புக்கேட்டு உங்கள் பெயர் வெளியே வராது என்று சொல்லிவிட்டு.. டைரக்டரை போட்டுத்தள்ள கிளம்ப.. க்ளைமாக்ஸில்.. நிறைய ட்விஸ்டுகளுக்கு பிறகு ஹீரோவின் அஸிஸ்டென்டே ஹீரோவை போட்டுத்தள்ளிவிட்டு புதிய தலைவனாகிறான்!

கதை முடிந்தது.

****

தமிழ்சினிமாவில் ஏற்கனவே பலமுறை நாம் பார்த்த கதைதான் என்றாலும் படத்தின் மிகசிறந்த மேக்கிங். அருமையான நடிப்பு என எல்லா வகையிலும் ரொம்பவும் ஈர்த்தது. அதிலும் ஹீரோவாக நடித்திருக்கும் ஜோ இன் சுங்கின் நடிப்பு அபாரமானது. சிறந்த நடிகர் விருதுகளை பெற்றும் கொடுத்திருக்கிறது. இயக்குனரும் பல விருதுகளை வென்றுள்ளார்.

இந்த படத்தைதான் இப்போது தமிழில் சுட்டு படமாக எடுத்திருக்கிறார்களாம். எடுக்காமலுமிருக்கலாம். என்னிடம் சொன்ன உதவி இயக்குனருக்கு அந்த இரண்டாவது பட இயக்குனரின் மேல் காண்டாக கூட இருக்கலாம். அவரை காலி பண்ணுவதற்காக கூட இப்படி ஒரு விஷயத்தை என்னிடம் சொல்லியிருக்கலாம். ''ப்ரோ எனக்கு இந்த கதைய சுட்டுருப்பாங்கனு தோணலை ப்ரோ'' என்றேன். ''படம் வரட்டும் அப்புறம் சொல்லுங்க'' என்றார் விரைப்பாக. கோவக்காரர்.

அவரைவிடுங்க நீங்கள் இந்தக் கதையை படித்துவிட்டீர்கள்தானே இதே கதையோடு எதாவது படம் வந்தால் பார்த்துவிட்டு கொந்தளிக்கவும். அல்லது அந்நிய நாட்டு விஷயத்தை தமிழுக்கு ஈன்ற தங்கம் எங்கள் இணையற்ற இயக்குனர் என அவரை பாரட்டவும். உங்கள் விருப்பம்.

அப்படி படம் எதுவுமே வரவில்லையென்றால இந்த கொரிய படத்தையாவது தவறவிடாமல் பார்த்துவிடவும். கேங்ஸ்டர் பட ரிசிகர்களுக்கு ஏற்ற சூப்பரான படம். குறையென்று சொல்வதென்றால் கொஞ்சம் நீளம். ஆனால் அற்புதமான மேக்கிங்கிற்காகவும் ஸ்டன்ட்காட்சிகளின் கோரியோக்ராபிக்காகவும் நிச்சயமாக அனைவரும் கட்டாயம் பார்க்கலாம்.

(இரண்டாவது படம் என்றே ஒரு படத்தை எனக்கு பிடித்த இயக்குனரான அமுதன் இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறார். இந்த இயக்குனர் அவரில்லை. ஒருவேளை இப்பதிவை படித்து யூகிக்க முடிந்தாலும் படம் வெளியாகும் வரை ரகசியம் காக்கவும்.)



Read more...

ஓம்புயிர்

>> 23 June 2014




அலமேலுவுக்கு சொந்தமாக ஒரு தெருவே இருந்தது. அவளும் அவளுடைய குட்டியும் ஜம்பமாக லெப்ட் ரைட் லெப்ட் என்கிற தாள லாயத்தோடு இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டி தெருவில் நடந்து செல்வது சுதந்திர தின அணிவகுப்பைப்போலவே இருக்கும். அல்லது வாடகை வசூலிக்க வந்த வீட்டுக்காரனைப்போல இருக்கும். இருவருமாக இரவுகளில் தெருவுக்கு காவலிருப்பார்கள். பகலில் நிழலான வீட்டு திண்ணைகளின் வாசல்களில் படுத்துறங்குவார்கள். எப்போதாவது குரைப்பார்கள்.

தெருவின் ஒவ்வொருவரையும் ஒரு கேபிள்டிவிக்காரனைப்போல தனித்தனியாக அங்க அடையாளங்களோடு அறிந்துவைத்திருந்தாள் அலமேலு. அவர்கள் புல்லட்டில் வந்தாலும் சைக்கிளில் வந்தாலும் தாங்கிதாங்கி ஒருபக்கமாக நடந்துவந்தாலும் மாறுவேடத்தில் மச்சம் மரு வைத்துக்கொண்டு வந்தாலும் கூட மிகச்சரியாக அடையாளம் கண்டுபிடித்து வாலாட்டி அன்பு பாராட்டுவதில் அவளை அடித்துக்கொள்ள இன்னொரு நாய் பக்கத்து தெருவிலிருந்துதான் பிறந்து வரவேண்டும்.

நண்பர்களை அழைத்துவந்தால் அவர்களையும் சரியாக அடையாளம் கண்டுபிடித்து தன்னுடைய எழுபத்திரெண்டு கிராம் சின்ன மூளையினோரம் சேமித்து வைத்துக்கொள்ளும். அடுத்த முறை அந்த நபர் தனியாக வந்தால் குலைக்காமல் அவர்களிடமும் சினேகம் பாராட்டும்.

தெருவிலிருந்து காலி பண்ணிவிட்டு சென்றவர்கள் இன்னொரு சமயம் அத்தெருவை கடக்க நேரிட்டாலும் அவர்களை நினைவுவைத்து வாலாட்டுவதில் கெட்டிக்காரி. இப்படியெல்லாம் நாய்கள் வாய்க்க நம் தெரு போன யுகத்தில் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும் என்று தெருபிரஜைகள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக பெருமைப்பட்டுக்கொள்வார்கள்.

தன்னுடைய வாரிசு மணிக்கும் தெருவின் பிரஜைகளை ஒவ்வொருவராக அறிமுகப்படுத்தி வைத்திருந்தாள் அலமேலு. யார் யாரிடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதையும் அவள் பாடமெடுத்திருந்தாள். உதாரணத்திற்கு மூன்றாவது வீட்டு டாக்டர் கிருஷ்ணமூர்த்தி வெளியே கிளம்பும்போது அவரை தொந்தரவு செய்யாமல் பொறுமையாக அவருக்கு அருகில் போய் நின்றுகொண்டு வாலை விடாமல் ஆட்டிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும். அவரே ‘’அலமேலு கம்’’ என்று அழைப்பார். அதுவரை காத்திருக்க வேண்டும். தெருமுனை அண்ணாச்சி கடையில் டைகர் பிஸ்கட்டோ பார்லேஜியோ வாங்கிப்போடுவார். அவரிடம் அளவுக்கதிகமாக வாலாட்டினாலோ, அவர் மீது உடல் பட்டாலோ, ஆர்வக்கோளாறில் வவ் வவ் என்று சப்தமிட்டாலே போ என்று குச்சியை எடுத்து விரட்டிவிடுவார் கோவக்காரர். அதனாலேயே அவருக்கும் அலமேலுவுக்குமான அன்டர்ஸ்டேன்டிங் அவுட்ஸ்டேன்டிங்காக இருக்கும்.

வேறு நாய்கள் அந்த தெருவுக்குள் நுழைந்துவிட முடியாது. மீறி நுழைந்தால் அவ்வளவுதான் ஆத்திரத்துடன் வாயை அகலவிரித்து கோரைபற்களை காட்டிக்கொண்டு வெறித்தனமாக கத்தி விரட்டியடிப்பாள் அலமேலு. இப்போது குட்டி மகன் மணியும் இணைந்து க்கீ க்கீ என்று சண்டையிட ஆரம்பித்திருந்தான். இவர்களிருவருக்கும் அலமேலு,மணி என்று யார் பெயர் சூட்டியதென்பது தெருவில் யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் எப்படியோ அப்பெயர்களே நிலைத்துவிட்டது. கள்ளக்காதல் விவகாரங்களும் நாய்களின் பெயர்களும் எப்படியோ எளிதில் தெருமுழுக்க பரவிவிடுகிறது.

சில வாரங்களுக்கு முன்புதான் அலமேலு ஐந்து குட்டிகளை ஈன்றாள். அக்குட்டிகளில் நான்கு கண்களில் ஏதோ நோய் தாக்கி இறந்துபோய்விட்டனர்.

மணி மட்டும்தான் தப்பிப்பிழைத்தான். ஒற்றைக்கண்ணில் சீழ்வடிய மணியோடு சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். மணியை காப்பாற்றியது திவ்யாதான். வீட்டில வைத்திருந்த கண்மருந்தினை எடுத்துக்கொண்டு வந்து குட்டிநாயின் கண்களில் விட்டு மணியை காப்பாற்றினாள். திவ்யாவுக்கு கண்களில் பிரச்சனை இருந்தபோது டாக்டர் கொடுத்த மருந்து.

தெருமத்தியில் இருந்த சிகப்பு கேட் போட்ட வீட்டில்தான் திவ்யா வசிக்கிறாள். அலமேலுவின் ரகசிய சினேகிதி. இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். எப்போதிருந்து அவளும் அலமேலுவும் நண்பர்களானார்கள் என்பது அவளுக்கும் தெரியாது அலமேலுவுக்கும் தெரியாது. அலமேலு குட்டியாக இருக்கும்போதிருந்தே திவ்யாவை அறிந்திருந்தாள். போலவே திவ்யா குட்டியாக இருக்கும்போதிருந்தே அலமேலுவை சினேகித்திருந்தாள்.

தினமும் மாலை ஆறு மணிக்குதான் இருவரும் சந்திப்பார்கள். வீட்டுக்கார தாத்தா கண்ணில் படாமல் நேரம் பார்த்து கேட்டருகே வந்து நின்று கொண்டு… ‘அல்லு.. அல்லு..’’ என்று எண்ணெயிடாத வாசற்க் கதவை திறக்கையில் வருகிற ஒலியைப்போல குரல்கொடுப்பாள். திவ்யாவின் குரல்கேட்டு இருவரும் துள்ளி துள்ளி ஓடி வந்து அவளருகே நின்று வாலை வாலை ஆட்டியபடி அவளுடைய கால்களை சுற்றிச்சுற்றி வருவார்கள்.

இங்கேயே வெயிட் பண்ணுங்க என்று ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி கொஞ்சமாக குனிந்து கண்டிப்பாக சொல்லிவிட்டு… கயிற்றின் மேல் நடக்கும் சாகசக்காரனைப்போல ஒரு தேங்காய்த்தொட்டி நிறைய பாலினை சிந்தாமல் சிதறாமல் நடுங்கிக்கொண்டே எடுத்துவருவாள். அதை வீட்டிலிருந்து வெளியே கொஞ்சம் தள்ளி வைத்துவிட்டு மீண்டும் கேட்டுக்கு பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொள்வாள். தேங்காய்தொட்டியை கீழே வைக்கும்வரை எக்கி எக்கி குதித்துக்கொண்டே இருக்கிற அலமேலு பாலை வைத்த அடுத்த நொடி கடகடவென நக்கி நக்கி குடிக்க ஆரம்பித்துவிடுவாள்.

மணி இன்னும் தாய்ப்பால்தான் குடிக்கிறான் என்பதால் அவன் அம்மாவின் வயிற்றோர மார்புக்காம்புகளைத்தான் வாஞ்சையோடு கவ்விக்கொண்டிருப்பான். தேங்காய்த்தொட்டிப்பால் தீர்ந்ததும் மீண்டும் கேட்டருகே வந்து இருவருமாக அவளை பார்த்து தலைதூக்கி வாலாட்டி அன்பை தெரிவிப்பார்கள். அலமேலுவை விடவும் மணியை திவ்யாவுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

பள்ளி முடிந்து வீடுவந்த பிறகு அப்பா ஸ்டேஷனிலிருந்து வரும்வரைக்கும் அவளுடைய போகோ சேனல் சோட்டாபீம் சுட்டிவிகடன், பார்பீ, கரடிபொம்மை எல்லாமே அலமேலுவும் மணியும்தான். தன்னுடைய போலீஸ்கார அப்பா சண்முத்திற்கும் அலமேலுவையும் மணியையும் அறிமுகப்படுத்தி வைத்திருக்கிறாள் திவ்யா.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திவ்யாவின் அம்மா இறந்துவிட்டார். அதற்குபிறகு திவ்யாவின் அப்பா தனியாகவேதான் பாப்பாவை வளர்த்தார். சொல்லப்போனால் வாசலில் வளரும் அருகம்புல்லைப்போல அவளாகவேதான் தானாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தாள். ஆறு வயதிலேயே தனியாகவே வாழ பழகிக்கொண்டிருந்தாள்.

காலையில் எழுந்து பல்தேய்த்து, குளித்து, உடைமாற்றி, தலைசீவி பள்ளிக்கு தயாராகி ஜம்மென்று நிற்பாள்,. அவளுக்கு வேண்டிய
உணவினை மட்டும் தயாரித்து பாதியை டிபன் பாக்ஸிலும் மீதியை ஃப்ரிட்ஜிலும் வைத்துவிட்டால் போதும். பள்ளி முடிந்து திரும்பிவந்து உணவை எடுத்து சாப்பிட்டுவிட்டு எட்டு மணிக்கு அப்பா வரும் வரை வீட்டுப்பாடம் செய்துவிட்டு காத்திருப்பாள். வந்ததும் அன்றைக்கு பள்ளியில் யார் யாரோடு வம்பு சண்டை, யார் யாருடைய பென்சிலை திருடியது, டீச்சர் சொன்ன பூனை கதை, பக்கத்துவீட்டு அங்கிளுக்கும் ஆன்ட்டிக்கும் நடந்த குங்பூ பைட் என எல்லா கதைகளையும் ஒன்றுவிடாமல் சொல்லிமுடிப்பாள். எதையாவது மறந்துவிட்டால் மிட் நைட்டில் அப்பாவை எழுப்பியாவது சொல்லிவிடுவாள். இக்கதைகளில் பிரதானமாக மணியின் சாகசங்கள் இடம்பெறும். அவளுடைய கதைகளை கேட்டு அப்பா தூங்கிபோயிருப்பார். திவ்யா சொல்லிக்கொண்டேயிருப்பாள்.

இரண்டு நாட்களாக அலமேலுவை காணவில்லை. மணி மட்டும்தான் தனியாக சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். முதல்நாள் மாலை பால் வைக்க அலமேலுவை அழைத்தபோது மணிமட்டும்தான் வந்து நின்றான். ‘’எங்கடா உங்கம்மா’’ என்று அதட்டினாள் திவ்யா. மணி ‘’கீகீ’’ என்றான். மணிக்குமட்டும் பால் வைத்தாள். மணி அதை குடிக்காமல் திவ்யாவின் கால்களையே சுற்றிச்சுற்றி வந்தான். திவ்யாவுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இருந்துவிட்டாள். அடுத்த நாளும் அலமேலுவை காணோம். திவ்யாவுக்கு பதட்டமாக இருந்தது. மணி தனியாகத்தான் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

‘’அப்பா இந்த அலமேலு இல்லப்பா அலமேலு.. அவள இரண்டுநாளா காணோம்ப்பா…’’ என்று சோகமாக சொன்னபோது திவ்யாவின் அப்பா அதை பற்றி பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. தெருவிலிருந்த கீதா, மீனு, ராகுல், ராஜு, ப்ரியா முதலான அவளுடைய சக தெரு நண்பர்களைப் போலவே அவரும் அந்த விஷயத்தில் அதிக ஆர்வமின்றி இருந்தார். அத்தெருவில் அலமேலு தொலைந்துபோனதற்காக திவ்யா மட்டும்தான் வருத்தமாயிருந்தாள்.

‘’அப்பா அந்த மணி இல்லப்பா மணி, அவன் அலமேலுவ தேடிகிட்டு இங்கிட்டும் அங்கிட்டுமா இரண்டு நாளா திரிஞ்சிகிட்டிருக்கான்ப்பா… பாக்கவே பாவமா இருந்துச்சுப்பா.. நம்ம வீட்டு கேட்ருக்குல்லப்பா… கேட்டு.. அங்கதான் படுத்துகிட்டு க்கீ க்கீனு கத்திகிட்டிருந்துச்சுப்பா.. ஹவுஸ் ஓனர் தாத்தா இல்ல.. ஒரு சின்ன கல்லை எடுத்து அடிச்சாரா வலிச்சிருக்கும்போலப்பா பாவம்ம்மா கத்திகிட்டே ஓடிடிட்டான்.. நான்தான் போயி தேங்காதொட்டில பால் வச்சேனா.. கால்ல கல்லு பட்டுருந்துச்சா.. அதுல அந்த க்ரீம் இல்ல அது தேச்சேன். வலிச்சிருக்கும்போல, ஆனா பாலை குடிக்காம என் கால்கிட்டயே நின்னு கத்திகிட்டே இருந்தான்ப்பா’’ என்று வருத்தம் மிகுதியாகச் சொன்னாள்.

திவ்யாவின் பேச்சில் ஆர்வமின்றி வேறெதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்த சண்முகம் ‘’வீட்டுபாடம்லாம் முடிச்சியா’’ என்றார். அவள் வீட்டுப்பாடங்களை ஒருநாளும் முடிக்காமல் இருந்ததில்லை இன்றும் அப்படித்தான்.. அப்பாவின் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல விருப்பமின்றி கோபமாக டிவியைப்போட்டு சோட்டாபீம் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

அன்று இரவெல்லாம் திவ்யா தூங்கவேயில்லை. மணியைப்பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள். காலையில் எழுந்ததும் அவசரமாக ஓடிப்போய் ஜன்னல் வழியே மணியைத்தேடினாள். அவன் அங்கிமிங்குமாக தெருவில் மோப்பம் பிடித்தபடி சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். அன்றைக்கு திவ்யாவால் விரைவாக பள்ளிக்கு கிளம்ப முடியவில்லை.

பக்கத்து தெரு நாய்கள் பழைய பகையை மனதில் வைத்து மணியை கடித்துவைத்துவிட்டால் என்னாவது? அவனை யார் டாக்டரிடம் அழைத்துச்சென்று ஊசிகுத்துவது? அலமேலு இருந்தாலாவது குரைத்து மிரட்டி விரட்டுவாள். மணிக்கு இன்னும் சரியாக குரைக்கக்கூட தெரியாது என்ன பண்ணுவான் சின்னப்பையன்? அவனுக்கு ரோடு க்ராஸ் பண்ணக்கூட தெரியாது. சாப்பிடவும் தெரியாது. நாமும் பள்ளிக்குப்போய்விட்டால் யார்தான் மணியை காப்பாற்றுவது என நினைத்துக்கொண்டே பள்ளிக்கு சென்றாள். பள்ளியில் உட்கார்ந்துகொண்டும் இதைதான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள். மதியம் சாப்பிட உட்கார்ந்த போதுகூட மணி காலைலருந்து என்ன சாப்பிட்டிருப்பான்? அவனுக்கு அம்மா பால்தவிர எதுவுமே பிடிக்காதே? என்று யோசித்துவிட்டு கொண்டுவந்த தக்காளிசாதத்தை அப்படியே வைத்துவிட்டாள். முட்டை மட்டும் சாப்பிட்டுக்கொண்டாள். அவளுக்கு அது ரொம்பவே பிடிக்கும்.

பாடங்களை கவனிக்கமுடியவில்லை. பென்சில் முனையை கடித்தபடி பள்ளி முடிவதற்காக காத்திருந்தாள். மாலை வீட்டுக்குப்போனதும் மணியை அழைத்துக்கொண்டு அலமேலுவை நாமே தேடிக்கண்டுபிடித்துவிட வேண்டியதுதான் என முடிவுசெய்தாள். அப்பா வர எட்டு மணியாகும் அதற்குள் அலமேலுவை கண்டுபிடித்து மணியிடம் சேர்த்துவிட்டு நல்ல பிள்ளையாக வீட்டில் வந்து இருந்துவிடலாம். அப்பா திட்டமாட்டார்.

தெருமுக்கு இஸ்திரிகடை தாண்டி, அவளுக்கு தெரிந்த அடுத்த தெரு கோவில்வரைக்கும் சென்றுவிட்டாள் எங்குமே அலமேலுவை காணவில்லை. அவள் முன்னே நடக்க பின்னாலேயே மணியும் விருக் விருக்கென தவ்விதவ்வி இடுப்பை ஆட்டிக்கொண்டு நடந்தான். இரண்டாவது தெரு தாண்டி குப்பைத்தொட்டிக்கு அருகே வந்துவிட்டாள்.

‘’மணி அலமேலுவ இங்கயும் காணோம்.. எங்கயோ ரொம்ப தூரம் உங்கம்மா போயிட்டா போல, வா நாம வீட்டுக்கே போவோம்’’ என்று அழைத்தாள்… மணி அந்த குப்பைத்தொட்டிக்கு அருகிலேயே நின்று கொண்டு வரமறுத்தான். ‘’மணிப்ளீஸ் வா…அப்பா வந்துடுவாரு’’ மீண்டும் அழைத்தாள். மணி திரும்புவதாயில்லை. குப்பைத்தொட்டியில் குதிக்க எத்தனித்தது. குப்பைத்தொட்டியை பார்த்து க்ர்ர்ரீய் க்ர்ரீய் என குரைத்தது.

குப்பைத்தொட்டியை நெருங்கிச்சென்றாள் திவ்யா. அங்கே நாற்றமடித்தது. எட்டிப்பார்க்கலாமா என்று தயக்கமாக இருந்தாலும். அவளுக்கும் உள்ளே இருப்பது சரியாக தெரியவில்லை. தன்னுடைய கைகளை குப்பைத்தொட்டியின் முனையில் பிடித்து குதிங்காலை எக்கி உள்ளே பார்த்தாள். உள்ளே ரத்தம் தோய்ந்த ஒரு நாய் செத்துக்கிடந்தது. பதறிப்போய் பயந்து உடனே இறங்கிவிட்டாள். அவளுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை எட்டிப்பார்க்க பிடிக்கவில்லை. உடனே அங்கிருந்து கிளம்பிவிட தீர்மானித்தாள்.

‘’மணி இப்போ வரப்போறீயா இல்லையா’’ அதட்டலாக முறைத்தபடி அழைத்தாள். மணி நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு குனிந்து மீண்டும் ஒருமுறை குப்பைத்தொட்டியை பார்த்து குரைத்துவிட்டு அவளிடமே திரும்பியது. கீர்க் கீர்க்..

‘’பாப்பா தனியா இங்கே என்ன பண்ற.. உங்க அப்பா எங்க..’’ குரல்கேட்டு திரும்பி பார்த்தாள் பக்கத்துவீட்டு ஆன்ட்டி கையில் காய்கறியோடு. ‘’ஆன்ட்டி உள்ளே ஒரு நாயி கிடக்கு’’ என்று விரலால் சுட்டிக்காட்டினாள். எட்டிப்பார்த்த ஆன்ட்டி ‘’அடடா ஆக்ஸிடென்ட் ஆகிருக்கும்போல பாப்பா.. செத்துடுச்சு போல.. அலமேலுவாட்டம் இருக்கே.. சரி வா இருட்டிருச்சு.. நாம வீட்டுக்கு போவோம்’’ என்று அழைத்தாள். ‘’சாமிகிட்ட போயிடுச்சா ஆன்ட்டீ’’ என்றாள். ‘’அது அலமேலுதானா ஆன்ட்டீ’’ என்றாள் மீண்டும். ஆன்ட்டி அமைதியாயிருந்தாள். ‘’அலமேலுவேதானா ஆன்ட்டீ’’ என்றாள். சற்றே நீண்ட யோசனைக்கு பிறகு ‘’ஆமாம் பாப்பா அலமேலுதான்’’ என்பதைப்போல தலையாட்டினாள். ‘’இன்னொருக்கா பாருங்க ஆன்ட்டீ’’ என்றாள். மீண்டும் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் தலையாட்டினாள்.

‘’அப்பா மணி இல்லப்பா மணி… அவனை நாமளே வளர்க்கலாம்ப்பா.. அதுக்கு யாருமே இல்லப்பா.. அவன் ரொம்ப நல்லவன்ப்பா, நல்லா டான்ஸ்லாம் ஆடுவான்ப்பா’’ என்றாள் திவ்யா. அப்பா சட்டையை கழட்டி வைத்துவிட்டு டிஷர்ட் ஒன்றை எடுத்து அணிந்துகொண்டார்.

‘’அலமேலு இல்லப்பா அலமேலு அவ செத்து போய்ட்டாளாம், இனிமே மணி என்ன பண்ணுவான்ப்பா.. அவனை பாத்துக்க அப்பா கூட இல்லப்பா.. நாமளே பாத்துக்கலாம்ப்பா.. ப்ளீஸ்ப்பா ப்ளீஸ்ப்பா, அவன் உனக்கும் பிரண்ட் ஆகிடுவான்ப்பா’’ கெஞ்சினாள்.

‘’இல்ல பாப்பா அது சரியா வராது, கீழே ஹவுஸ் ஓனர் தாத்தா ஒத்துக்கமாட்டாரு முன்னமே சொல்லிதான் வீடுகுடுத்தாருப்பா.. புரிஞ்சிக்கோ பாப்பா, அத கொண்டாந்து எங்க கட்டிவைப்ப’’ என்றவன் ஜன்னல் வழியாக கீழ்நோக்கி வாசலை பார்த்தான். தெருவோர மின்விளக்கொளியில் கேட் அருகே அந்த குட்டி நாய் கீழே எதை எதையோ முகர்ந்துபடி அங்கிமிங்கும் சுற்றி ஓடி ஒரு பறக்கும் பூச்சியை தாவிப்பிடிக்க அதன் பின்னே ஓடியது. திவ்யாவின் முகம் இரவின் சூர்யகாந்தியை ஒத்திருந்தது.

‘’பாப்பா எனக்கும் கஷ்டமாத்தான் இருக்கு.. நாம வேணா தினமும் அதுக்கு சாப்பாடு வைக்கலாம். பிஸ்கட் வாங்கிப்போடலாம், வீட்லலாம் வச்சு வளர்க்க முடியாதும்மா.. புரிஞ்சிக்க என் செல்லபிள்ளைல.. கோச்சிக்க கூடாது. அதுமில்லாம தெருநாய்லாம் வீட்ல வச்சு வளர்த்தா டிஸீஸ்லாம் வரும்டா கண்ணா’’ என்று கொஞ்சினார்.

இந்தா இதை சாப்டு என கையில் வைத்திருந்த இட்லியை பிட்டு ஊட்ட முயன்றார் அப்பா. திவ்யா சாப்பிட மறுத்தாள். ‘’ப்ளீஸ்ப்பா மணி பாவம்ப்பா, அவனை நானே நல்லா ஷாம்பூ போட்டு குளிப்பாட்டிறேன். நாம டாக்டர்கிட்ட போய் ஊசிபோடுவோம் அவனுக்கு, நீ அவனுக்கு டாக் ஃபுட் வாங்கிட்டு வா.. அப்பா.. அதுக்கு யாருமே இல்லப்பா’’ என்பதையே சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். அப்பா என்ன செய்வதென்று யோசித்தான். பேசாமல் அதட்டினால் என்னவென்று நினைத்தான். ஆனால் அவனுக்கு அதில் விருப்பமில்லை.

‘’ப்பா… ப்பா..’’ என்று அருகில் படுத்துக்கொண்டு அப்பாவை எழுப்பினாள். அப்பா காது கேட்காதது போல எவ்வளவு நேரம்தான் இருக்க முடியும். ‘’பாப்பா நீ ரொம்ப நல்ல பாப்பாவாச்சே ஏன் இன்னைக்கு இப்படி அடம்பிடிக்கறே’’ என்றார். ‘’மணி இல்லப்பா மணி அவன் ரொம்ப நல்லவன்ப்பா, அவன் கொஞ்சம் வளர்ந்தப்பறம் கூட வெளிய விட்ரலாம்ப்பா, இப்போ அவன் குட்டிபையனா இருக்கானா, அவனை யார்னா கடிச்சிட்டா, அவனுக்கு ரோட் க்ராஸ் பண்ணக்கூட தெரியாதுப்பா, நான்தான் அவனுக்கு அதுகூட சொல்லிக்குடுத்தேன்ப்பா, இரண்டு சைடும் பார்த்துட்டு க்ராஸ் பண்ணனும்னு ஆனா அவனுக்கு தெரிலப்பா.. அவனை நானே நல்லா பாத்துப்பேன்ப்பா அவனுக்கு எப்படி சாப்புடறது தூங்கறது ரோட் க்ராஸ்பண்றது சண்ட போடறதுனாலும் நானே சொல்லிக்குடுப்பேன்ப்பா ப்ளீஸ்ப்பா’’ அப்பாவின் மார்பில் சாய்ந்துகொண்டு கொஞ்சினாள். அப்பா தலைக்கு மேல் சுழலும் ஃபேனை பார்த்துக்கொண்டே யோசித்தார்.

‘’சரி ஒன்னு பண்ணுவோம் , நாளைக்கு சன்டேதான.. அதை கொண்டுபோய் ப்ளூக்ராஸ்ல விட்ருவோம்..’’ என்றான். ‘’ப்ளூ க்ராஸ்னா?’’ அப்பாவின் காதுகளை விரலால் தேய்த்துக்கொண்டே கேட்டாள்.

‘’ப்ளூ க்ராஸ்னா தெருவுல தனியா சுத்துற குட்டி நாய்களையெல்லாம் ஒன்னா சேர்த்து அதுக்கு நேரா நேரத்துக்கு சாப்பாடு போட்டு அன்பா பார்த்துக்கற இடம். அங்க இந்த குட்டிநாய் மாதிரி நூத்துக்கணக்குல இருக்கும். நாம எப்பயாச்சும் போய் பாக்கறதுனா பாத்துக்கலாம் , மனுஷங்களுக்கு அநாதை இல்லம் இருக்குல்ல அதுமாதிரி..’’ என்றார். திவ்யா கொஞ்சநேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு மீண்டும் அப்பாவின் மீது கால்களை போட்டுக்கொண்டு

‘’ப்பா.. அநாதை இல்லம்னா என்னப்பா?’’ என்றாள்.

‘’அநாதை இல்லம்னா.. ம்ம்ம்ம்ம்… பாத்துக்க யாருமில்லாத அப்பா அம்மா இல்லாத குழந்தைங்க இருப்பாங்க இல்ல, அவங்கள பாத்துக்கற இடம்’’. திவ்யா பதில் எதையும் பேசவில்லை.

‘’நாம நாளைக்கு காலைல ப்ளூக்ராஸ் போறோம் நாய்குட்டிய விடறோம் சரியம்மா’’ என்று பாப்பாவின் தலையை வருடிக்கொண்டே அவளை தன் இடதுகையால் அணைத்துக்கொண்டே சொன்னார். ‘’ம்ம்’’ என்கிற அவளுடைய சன்னமான குரல் அவளுடைய அரைமனதுடனான சம்மதத்தை அறிவித்தது.

அன்றைக்கு ராத்திரி திவ்யா மணியை ப்ளுக்ராஸில் விட்டபிறகு என்னாகும் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனை ப்ளுக்ராஸில் விட்டாலும் வாரம் ஒருமுறையாவது அவனைப்போய் பார்த்து பிஸ்கட் வாங்கித்தரவேண்டும், தான் வளர்ந்ததும் தனி வீடு வாங்கி அதில் மணியை வளர்க்க வேண்டும், அவனுக்கு டாம்அன்ஜெர்ரியில் வருவதுபோல குட்டி நாய்வீடு கட்டித்தரவேண்டும். நாளைக்கு அவனை நன்றாக குளிப்பாட்டி, காய்கறி வாங்கும் கூடையில் டர்க்கிடவலில் சுற்றி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். போவதற்கு முன்பு நிறைய பால் கொடுக்க வேண்டும். வீட்டில் இருக்கிற பெரிய பிஸ்கட் பாக்கெட்டை கொடுத்துவிடலாம். வாரம் ஒருமுறை அப்பாவை அழைத்துக்கொண்டு போய் அவனை பார்த்துவிட்டு வரவேண்டும். தொடர் நினைவுகளோடு தூங்கினாள்.

‘’சார் இதுல ஒரு கையெழுத்துப்போடுங்க… இதோ இங்கே’’ என்று ஒரு லெட்ஜர் புத்தகத்தை டேபிளில் வைத்து புரட்டிக் காட்டினார் அலுவலக பெண்மணி. ‘’எங்கே நாய்க்குட்டிய காட்டுங்க’’ என்றதும் கையில் வைத்திருந்த பிளாஸ்டிக் காய்கறி கூடையில் வைத்திருந்த மணியை விரித்துக்காட்டினாள் திவ்யா. மணி நிமிர்ந்து பார்த்து க்க்ரீங்க் என்றது.

சுற்றிலும் நாய் வாசனை நிறைந்திருந்தது. எங்கும் நாய்களின் குரைப்பொலி கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. சிலர் பூனைக்குட்டிகளோடு வந்து காத்திருந்தனர். தூரத்தில் நாய்கள் குரைக்கும் சப்தம் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தது. நாய்க்குட்டியை விட்டுப்பிரிய அவளுக்கு மனமே இல்லை.

‘’அப்பா மணிய நாமளே வச்சிக்கலாம்ப்பா’’ கடைசியாக ஒருமுறை. அப்பா அவளை திரும்பிப்பார்த்துவிட்டு ‘’ஏங்க நாய்குட்டிய பத்திரமா பாத்துக்குவீங்கதானே’’ என்றார்.

‘’பாப்பா டோன்ட் வொர்ரி உன் குட்டிநாய் இங்கே ரொம்ப சேஃப்பா இருக்கும்.. நீ எப்ப வேணும்னாலும் வந்து பாத்துக்கலாம் ஓக்கேவா.. இங்கேதான் இதுக்கு நிறைய ஃப்ரன்ட்ஸ் இருப்பாங்க அதுக்கும் ஜாலியாருக்கும்’’ என்றாள் அலுவலக பெண்மணி.
‘’ஆனா நான் இருக்கமாட்டேன்லே’’ என்ற முறைத்துக்கொண்டே கேட்டாள் திவ்யா.

திவ்யாவின் கேள்விக்கு அங்கிருந்த யாருக்கும் பதில்சொல்லத்தெரியவில்லை. பதில் சொல்ல முடியாத கேள்விகளை குழந்தைகள் கேட்கும் போது பேச்சை மாற்றுவதுதானே பெரியவர்கள் டெக்னிக். ‘’நீ எந்த ஸ்கூல் என்ன படிக்கற சமத்து பொண்ணா இருக்கீயே’’ என்றாள் அலுவலக பெண்மணி. திவ்யா முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள். எதிரில் சுவற்றில் மணி ஜாடையில் ஒரு குட்டிநாயின் புகைப்படமிருந்தது. ச்சே அப்பாவோட மொபைல்ல மணியை போட்டோ கூட எடுக்கலையே.. என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

கடைசியா ஒருமுறை அப்பாவை நிமிர்ந்து பார்த்து ‘’ப்ளீஸ்ப்பா’’ என்றாள். அவர் கேட்காதது போலிருந்தார். ‘’அப்பா உன் மொபைல் குடேன்.. மணிய ஒரு போட்டோ எடுத்துக்குறேன்’’ என்றாள். அப்பா தன்னுடைய மொபைலை நீட்டினார். அவளே அதை திறந்து கேமராவை வெளியே எடுத்து கேமராவை ஆன் செய்துவிட்டு கூடையை கீழே வைத்து அதிலிருந்து மணியை இடுப்பை பிடித்து வெளியே தூக்கினாள். அதை அப்படியே கீழே வைத்துவிட்டு ‘’மணி இங்கப்பாரு’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கேமராவில் பார்க்க, கேமராவில் மணியை காணோம்…
கீய் கீய் என கத்திக்கொண்டே துள்ளிகுதித்து அங்கிருந்து வேகமாக ஓடத்தொடங்கினான் மணி. நேராக ஓடி அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே ஓடிவந்தான். மணி இவ்வளவு வேகமாக ஓடி பார்த்ததேயில்லை. நாலு கால் பாய்ச்சலில் அவன் வராண்டாவை கடந்துவிட்டான்.

பின்னாலேயே திவ்யாவும் அலுவலக ஆள் ஒருவரும் அப்பாவும் ஓடினர். ஒரு குட்டி எலியைப்போல கண்ணிமைக்கு நேரத்தில் மணி வாசலை தாண்டிவிட்டான் வெளியேறிவிட்டான் மணி.

ப்ளூக்ராஸ் அலுவலகத்திற்கு வருகிற வழியில் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்த கூண்டுகளில் ஒன்றின் அருகில் போய் நின்றவன் க்ய்யீக் க்ய்யீக் என குரைக்கத்தொடங்கினான். அந்த கூண்டுகளில் நூற்றுக்கணக்கான வெவ்வேறு வயதுடைய நாய்கள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. அதன் அருகில் போய் நின்றுகொண்டான்.

கூண்டுக்கு மறுபுறம் அலமேலு இருந்தாள். மணியை பார்த்ததும் அவளும் வ்வ்ராக்… வ்வ்ராக் என குரைத்து வாலை ஆட்டி அன்பை வெளிகாட்டினாள். கூண்டின் சந்துவழியாக நாக்கை நீட்டி தன்னுடைய குட்டியை நக்கிக்கொடுக்க அக்கூண்டின் சின்ன சந்துவழியே அலமேலுவின் இடுப்பில் பரவியிருந்த மார்புக்காம்புகளில் ஒன்றை கவ்வி பால்குடிக்கத்தொடங்கினான் மணி.

நூறாண்டுகளாக பசியோடிருக்கிற ஒருவன் சாப்பிட ஆரம்பித்தால் எப்படியிருக்குமோ அப்படி ஒரு வேகத்தில் பாலை உறிஞ்சிக்குடித்துக்கொண்டிருந்ததான் மணி. மணியை விலக்க எத்தனித்த அலுவலக பணியாளை அப்பா தடுத்து நிறுத்தினார். அலமேலு தன் நாக்கை கூண்டுகளின் வழியே வெளியே நீட்டி மணியின் தலையை நக்க முற்பட்டது முடியவில்லை. இதையெல்லாம் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டே நின்றாள் திவ்யா. சண்முகம் அலுவலக பணியாள் என எல்லோரும் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

‘’இப்போ ஹேப்பியா.. உன்னோட நாய்க்குட்டிக்கு அதோட அம்மா கிடைச்சிட்டாங்க’’ முகத்தில் புன்னகையோடு சொன்னார் அப்பா.
பைக்கை பொறுமையா ஓட்டிக்கொண்டு வந்தார் அப்பா. பின்னால் அவரை கட்டிக்கொண்டிருந்த திவ்யா எதுவும் பதில் பேசாமல் வந்தாள். ப்ளுக்ராஸில் மணியை ஒப்படைத்துவிட்டு அலமேலுவையும் பார்த்துவிட்டு கிளம்பியதிலிருந்து அமைதியாகவே இருந்தாள்.

‘’டோன்ட் வொர்ரி பாப்பா இரண்டுநாள்ல மணியையும் அலமேலுவையும் நாமளே கூட்டிட்டு வந்துடலாம்.. அப்புறம் மறுபடியும் அதுங்க நம்ம தெருவுல சந்தோஷமா இருப்பாங்க.. ஏன் இன்னும் உம்முனே இருக்கே.. ச்சியர் அப்’’ என்று திவ்யாவை தேற்றமுனைந்தான். ஆனால் அவளுடைய மௌனம் கலையவேயில்லை. கண்ணிமைக்காமல் எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
வீட்டுக்கு வந்ததும் சாப்பிட்டு முடிக்கும்போதுதான் பேசினாள்.

‘’ப்ப்பா.’’

‘’என்னம்மா’’

‘’நம்ம அம்மா கூட இதே மாதிரி எங்கயாச்சும் இருப்பாங்களாப்பா.. நாம போய் தேடலாமாப்பா’’ என்றாள். இந்த கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் சாப்பாட்டை பிசைந்துகொண்டே அமர்ந்திருந்தார் அப்பா. ‘’ஹோம் ஒர்க்லாம் பண்ணிட்டியா பாப்பா’’ என்றார்.
திவ்யா பதில் பேசாமல் தட்டை எடுத்துக்கொண்டு நேராக கிச்சனுக்கு போய் அதை கழுவி வைத்துவிட்டு டிவியை போட்டு சோட்டோபீம் பார்க்கத்தொடங்கினாள்.


Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP