சென்னை புத்தகக்கண்காட்சி 2015

>> 22 January 2015





பெருமாள் முருகன்தான் இந்த புத்தக கண்காட்சியின் சூப்பர் ஸ்டார். அவரைதான் எல்லா கண்களும் தேடின. வாசக கண்மணிகள் அத்தனை பேரும் இலக்கியவெறியோடு காலச்சுவடு ஸ்டாலுக்கே அட்ரஸ்கேட்டு அலைந்தனர். மூச்சுவாங்க கடைவாசலில் நின்று ‘’மாதொருபாகம் இருக்கா’’. ‘’மாதுளைபாகன் இருக்கா’’ ‘’மதுரையின்பாகன்’’ ‘’மாதிரைபேகன்’’ ‘’மாத்ரூபாகம்’’ என விதவிதமாக கேட்டு அது இல்லை என்று தெரிந்து சோகத்தில் அங்கிருந்து துவண்ட நெஞ்சோடு கிளம்பி லிச்சி ஜூஸ் குடித்து மனசாந்தியடைந்தனர். தமிழ் இலக்கியம் விற்கிற கடைகளிலும் பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக பதாகைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ‘’ஏன்ங்க இந்த உயிர்மை காலச்சுவடு பாரதி புத்தகாலயம், அடையாளம், என்சிபிஎச்சு இவனுங்க எல்லாரும் ஒரே ஆளுங்கதான்ங்க நடத்துறான், பேர் மட்டும் வேற வேற வச்சு ஏமாத்துறானுங்க’’ என்று பார்க்கிங்கில் ஒரு பெரியவர் பேசிக்கொண்டிருக்க, அதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர் ‘’சத்தியமான உண்மைங்க, ஒரே முதலாளிதான், நம்மளோட ஒட்டாம ஒரு கும்பலாவே திரியறானுங்க கவனிச்சிங்களா, அவனுங்க ஆளுக்கு ஒரு பிரச்சனைனதும் என்னமோ ஓவரா துள்றானுங்க இதுவே நமக்கு ஒன்னுனா வருவானுங்களா’’ என்றார். நான் நகர்ந்துவிட்டேன். அவர் சொன்னதில் ஒரு உண்மை இருப்பதாக தோன்றியது.

***

பத்து சதவீதம்தான் புக்ஃபேரில் டிஸ்கவுன்ட் கொடுக்க வேண்டும் என ஒரு விதி சென்ற ஆண்டுவரை இருந்தது என்று நினைக்கிறேன். அதை இம்முறை தளர்த்தியிருக்கிறார்களா தெரியவில்லை. எல்லா கடைகளிலும் முப்பது சதவீதம், ஐம்பது என்றெல்லாம் விற்றுத்தள்ளினர். காலச்சுவடு கடையில் சுந்தர ராமசாமியின் கடைசி நாவல் சீண்டுவாரின்றி 60சதவீத கழிவில் கிடந்ததை பார்த்தேன். ஆனானப்பட்ட சுராவுக்கே இதான் நிலைமைனா என்று நினைத்துக்கொண்டேன். காலச்சுவடு கடையில் ஆயிரம் ரூபாய்க்கு மேல் நூல் வாங்கினால் 500ரூபாய்க்கு இலவசம் என சில பழைய கவிதைதொகுப்புகளை தள்ளிவிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு வாசகர் அந்த கவிதை தொகுப்புகளை எண்ணி பார்த்துவிட்டு, சார் இதை கூட்டினா 500 வரலை 350தான் வருது என்றார். காலச்சுவடு கடைக்காரர் சில விநாடிகள் யோசித்துவிட்டு "அப்படினா அந்த கவிதை தொகுப்புல எல்லாத்துலயும் ரெண்டு ரெண்டு எடுத்துக்கோங்க'' என்றார். வாசகர் பயந்துபோய் சுதாரித்துக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டார். எல்லா கடைகளிலும் இதுபோல நூற்றாண்டுகளாக விற்காத புத்தகங்களையெல்லாம் நிறைய தள்ளுபடியில் விற்றனர்.

***

புத்தக கண்காட்சியின் முதல் நாள் எதுவுமே ஏற்பாடாகியிருக்கவில்லை. எங்கு பார்த்தாலும் சுத்தியலும் ரம்பமுமாக கரக்கரக் டொக்டொக் என்று மரத்தை அறுத்து ஆணி அடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். பாதைகளில் இரும்பு சட்டகங்கள் கிடக்க, அப்போதுதான் மேடை அமைப்பு, கடை அமைப்பெல்லாம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இதனால் முதல் இரண்டு நாட்கள் வீணடிக்கப்பட்டதாகவே கருதலாம். விசாரித்ததில் புத்தகக் காட்சி நடந்த ‘’ஒய்எம்சிஏ மைதானம்’’ பத்து நாட்களுக்கு முன்புதான் ஏற்பாட்டளர் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டது என்று தெரிந்தது. பத்துநாட்களுக்குள் ஏற்பாடு பண்ண முடியாது என எப்போதும் வேலைபார்க்கும் ரெகுலர் கான்ட்ராக்டர் கழண்டுகொள்ள, புது கான்ட்ராக்டரை தேடிபிடித்து ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். என்ன காரணம் என விசாரித்தால், ஆரம்பத்திலேயே ஒய்எம்சிஏ நிர்வாகம் மைதானம் தர மறுத்திருக்கிறது. காரணம் சென்ற ஆண்டை விட கூடுதல் தொகையை வாடகையாக கேட்டதாக சொல்கிறார்கள். எவ்வளவு தெரியுமா? சென்ற ஆண்டு கட்டணம் 10லட்சம்!. இந்த ஆண்டு ஒரு கோடி என்கிறார்கள். பபாஸிகாரர்கள் ஆடிப்போய் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மந்திரிமார்களிடம் பேசி ஒருவழியாக 25லட்சங்களுக்கு பேசி முடித்திருக்கிறார்கள். கடைசியில் ஏற்பாடுகள் தாமதமாகி வாசகர்களை வருத்ததில் ஆழ்த்தியது. பபாஸி ஆள் ஒருவரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது ‘’நமக்குனு சொந்தமா ஒரு இடம் இருந்தா இந்த பிரச்சனைலாம் இருக்காதுங்க, ஆனா அதுக்காகதான் கவர்மென்ட் கிட்ட பேசிகிட்டிருக்கோம்’’ என்றார். அரசாங்கத்திடம் சொந்த இடம் கேட்டால் செங்கல்பட்டு தாண்டி சென்னைக்கு மிக அருகில்தான் இனி நிலம் கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது! அங்குதான் இன்னமும் நிலம் கணிசமாக மிச்சமிருக்கிறது. மக்கள் முதல்வர் திரும்பி வந்தால் நிச்சயம் நிலம் கிடைக்கும்.

****

புத்தகக் கண்காட்சியில் டீயும் காப்பியும் எங்கும் கிடைத்தது ஆச்சர்யம். எங்கு பார்த்தாலும் பச்சையும் ஆரஞ்சுமாக இளைஞர்கள் கையில் டீகேனுடன் ஸ்டால்களுக்கு நடுவே அங்கிமிங்கும் சுற்றி சுற்றி டீ விற்றனர். இது ஒரு நல்ல ஏற்பாடாகவே தோன்றியது. காரணம் முந்தைய ஆண்டுகளில் டீ குடிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் வெளியே கேன்டீனுக்கு சென்று டோக்கன் வாங்கி பில்லுப்போட்டு கூட்டத்தில் முண்டியடித்து ஒருமணிநேரத்தை வீணாக்க வேண்டியிருக்கும். இந்த முறை அந்த பிரச்சனையை ஜஸ்ட் லைக் தட் சரிசெய்திருப்பதற்காகவே அந்த கேன்டீன் காரருக்கு கோடானு கோடி நன்றிகள். நல்லதிலும் கெட்டது இருக்கும்தானே புத்தகக்காட்சியின் எல்லா மூலைகளிலும் டீக்கப்புகள்! ஆனால் அந்த குப்பைகளையும் வேறொரு தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தின் இளைஞர்கள் அவ்வப்போது சுத்தமாக்கி கவனம் ஈர்த்தனர். புக்கெல்லாம் வாங்கி படிக்கிற சமூகம் குப்பையை குப்பைத்தொட்டியில் போடவேண்டும் என்கிற அடிப்படை நாகரீகத்தை எந்த நூற்றாண்டில் கற்றுக்கொள்ள போகிறதோ? லிச்சி ஜூஸ் கடைக்காரர் இரண்டு கடை போட்டிருக்கிறார். வர்க்கி கடைக்காரரும். இரட்டிப்பு லாபம்தான் போல!

****

சென்ற ஆண்டைப்போலவே புத்தக கண்காட்சியில் ஒதுக்குப்புறமாக சிற்றரங்கு என்று ஒரு இடத்தை ஏற்பாடு பண்ணி அதை தமிழ் இலக்கியவாதிகளுக்கென டெடிகேட் செய்திருந்தார்கள். அங்கே தினமும் ஒரு எழுத்தாளர் பேச கவிஞர் மனுஷ்யபுத்திரன் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். முதல்நாள் அ.மார்க்ஸ் வந்திருந்தார். பார்வையாளர்க்கு முன்பே அவர் வந்து தன்னந்தனியாக தாடைக்கு முட்டுக்கொடுத்து அமர்ந்திருந்த காட்சி கிரேக்க ரோமானிய சிற்பங்களை போலிருந்தது. ஆரம்பத்தில் பத்துபேரோடு தொடங்கி கூட்டம் முடியும் போது ஐம்பது பேரோடு முடிந்ததே அவர் எப்படி பேசினார் என்பதற்கு சாட்சி. இங்கே நடந்த மற்ற கூட்டங்களில் நேர சிக்கலால் கலந்துகொள்ள முடியாமல் போனதில் வருத்தமே. ஆனால் மெயின் அரங்கில் தமிழ் இலக்கியத்திற்கும் அதன் தீவிர செயல்பாட்டிற்கும் ஒரு சிங்கிள் பர்சென்ட் கூட தொடர்பில்லாதவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க மூத்திர சந்தில் அரங்கு அமைத்துக்கொடுத்து முக்கிய எழுத்தாளர்களை பேசவைத்த பபாஸியை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் அடித்து துவைக்கலாம். போலவே கண்காட்ச்சிக்கு ஓரமாக இருட்டான பகுதியில் ஒரு சந்துகிடைத்தால் அங்கே ஆயிரக்கணக்கான ஆண்கள் உச்சாபோய் சாதா சந்தினை உவ்வேக் சந்தாக மாற்றுகிற நம்மையும் நாலு மிதி மிதிக்கலாம். இன்று பயோடாய்லட், வாட்டர்லெஸ் டாய்லெட், மூவபிள் டாய்லெட், மைக்ரோப் டாய்லெட் என வெரைட்டி வெரைட்டியாக நடமாடும் டாய்லெட்கள் வந்துவிட்டபோதும் இன்னமும் பழைய பாணியில் தண்ணீர் வசதி சரிவர இல்லாமல் ஒரு பெட்ரமாக்ஸ் லைட் கூட இல்லாமல் கும்மிருட்டில் பாத்ரூம் கட்டிவிட்டால் யார்தான் அங்க போவான்! ஒரே கன்ஃப்யூசனாருக்கு. பத்துலட்சம் வாசகர்கள் வருகிற ஒரு திருவிழாவுக்கு ஒரே ஒரு டாய்லெட் என்பது… இந்தவாட்டியாவது இதைபற்றி எழுதக்கூடாது என்று நினைத்து.. எழுதிவிட்டேன். இந்த சிற்றரங்குக்கு செல்லும் வழி காலச்சுவடு மற்றும் கிழக்கு ஸ்டால்களுக்கு நடுவில் அமைக்கப்பட்டது என்ன மாதிரி டிசைன் என்பது தெரியவில்லை.

****

நம்ம ஆட்டோ என்கிற புது முயற்சியை முன்னெடுத்த நிறுவனம் நினைவிருக்கிறதா? அந்த நிறுவனம் ‘’பயணி’’, ‘’சின்ன நதி’’ என்று இரண்டு புதிய இதழ்களை கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். பயணி தமிழில் வந்திருக்கும் முதல் ட்ரவலாக் இதழ் இது. கலரில் நல்ல அச்சில் தரமான காகிதத்தில் ஏகப்பட்ட போட்டோக்களுடன் பார்க்க வெளிநாட்டு இதழ் போல வளவளப்பாக இருந்தது. வாசிக்கவும் நிறைய பயணக்கட்டுரைகள் இருந்தது. கூடவே வைகறை என்கிற இணைய ரேடியோவையும் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இதற்காக என்னை ஒரு பேட்டி எடுத்தார்கள். நிறைய கேள்விகேட்டார்கள், எழுத்தாளனை போலவே பதில் சொன்னேன். சின்ன நதி இதழ் ஒரு பொக்கிஷம். அப்படியே பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொண்டேன். எழுத்தாளர் யூமா வாசுகிதான் ஆசிரியராம். இப்படியெல்லாம் நான் சின்னப்பையனாக இருக்கும்போது சிறுவர் இதழ் வந்திருந்தால் பிக்பாக்கெட் அடித்தாவது வாங்கியிருப்பேன். அவ்வளவு சிறப்பாக கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். இப்போதைக்கு கடைகளில் கிடைக்காது. புத்தகக்காட்சியில் வாங்கியிருந்தால் லக்குதான். கவலைவேண்டாம் விரைவில் வரும். அப்போது மிஸ்பண்ணிடாதீங்க..

****

சென்ற ஆண்டு கடைக்குள்ளேயே மரம் வைத்து அசத்திய இயல்வகை கடையில் இம்முறை விதைகள் விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். என்னென்னவோ விதைகள். இதையெல்லாம் போட்டால் வளருமா என்று விசாரித்தேன் ஆனால் எதையும் வாங்கவில்லை. சென்னையில் வாடகைக்கு குடியிறுப்பவன் இதையெல்லாம் வாங்கிச்சென்று தன் தலையில்தான் வைத்துதான் வளர்க்க வேண்டும். ஆனாலும் அவர்களுடைய முயற்சி அருமையானது. வீட்டிலேயே சின்னதாக தோட்டம் வைக்க நினைக்கிற ஆர்கானிக்விரும்பிகளுக்கு உதவியாக இருந்திருக்கும்.

****

மருத்துவர் சிவராமனை பூவுலகின் நண்பர்கள் கடையில் சந்தித்தேன். மனிதர் நொடிக்கு நான்குபேர் வீதம் கையொப்பமிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். அனேகமாக இது மனுஷ்யபுத்திரனின் நொடிக்கு மூன்றுபேர் ஆட்டோகிராப் சாதனையின் முறியடிப்பாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். மருத்துவராக இருந்தாலே அவரை நேரில் பார்த்தால் டாக்டர் லேசா முட்டி வலிக்குறாப்ல இருக்கு அதுக்கு என்ன பண்ணனும் என்று கேட்க தோன்றுமோ என்னமோ, ஆட்டோகிராபோடு இலவசமாக ஆலோசனையும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். எனக்குமே அவரை பார்த்ததும் இந்த கணுக்கால்ல லேசா ஒரு வலிஎன்று எதையோ கேக்கணும்போலிருந்தது. வாயை அடக்கிக்கொண்டேன். இந்த ஆண்டும் அவருடைய உணவு நூல்கள் சக்கைப்போடு போட்டதை கண்குளிர காண முடிந்தது. இதே மாதிரி காட்சிகளை அச்சு அசல் மாறாமல் போன முறையும் பார்த்த நினைவு. இதே வார்த்தைகளையும் எழுதிய நினைவு. சிவராமன் ஒருநாள்தான் இதை செய்துகொண்டிருந்தார். புத்தக காட்சியின் அத்தனை நாளிலும் விரல் தேய ஆட்டோகிராப் போட்டவர் மனுஷ்யபுத்திரன்தான். எப்படியும் வந்திருந்த பத்துலட்சம் வாசகர்களில் இரண்டு லட்சம் பேர் அவரிடம் நோட்டு புத்தகம், துண்டு சீட்டு, பஸ் டிக்கட் முதலான வஸ்துகளில் விதவிதமாக ஆட்டோகிராப் வாங்கினர். சளைக்காமல் போட்டுக்கொடுக்கிறார். ஒரு பையன் அவருக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்துகொண்டு சார் உங்க கவிதைனா எனக்கு உயிர்சார் உங்க கையை பிடிச்சு முத்தம் கொடுக்கணும் போல இருக்கு, நைட்டெல்லாம் உங்களோட ஒரு கவிதைய படிச்சி அழுதுகிட்டிருந்திருக்கேன் என்றெல்லாம் கதறிக்கொண்டிருந்தான். சிலிர்ப்பாக இருந்தது. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு இதைவிட வேற என்ன வேணும்!

****

இந்த முறை என்னுடைய நூலும் வந்திருப்பதால் எனக்கு இது ரொம்ப ஸ்பெஷலான புத்தக காட்சி. அந்த நூலை பலரும் வாங்கி வந்து என்னிடம் காட்டி கையெழுத்தெல்லாம் வாங்கி என்னை திக்குமுக்காட வைத்தார்கள். ஒருநாள் நானும் சில நண்பர்களுமாக கிளம்பி வெளியே போய்கொண்டிருந்த போது இரண்டு கல்லூரி மாணவிகள் மூச்சிரைக்க ஓடிவந்து ‘’சார் நான் உங்க பெரிய ஃபேன், உங்க புக்ல கையெழுத்து வாங்கதான் தேடிக்கிட்டிருந்தோம்’’ என்ற போது நமக்கே தெரியாமல் யாரோ பெரிய சதி செய்கிறார்கள் என நினைத்துக்கொண்டே கையெழுத்து போட்டு அனுப்பிவைத்தேன். படிக்கும்போது நம்ப முடியாமலிருக்கிற உங்களைப்போலவே நடந்தபோது என்னாலும் நம்பமுடியவில்லைதான்!

****

வாசலில் இருக்கிற பிரமாண்ட அரங்கு ஃபேஷன் ஷோ மேடைபோல அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் தினமும் நிறையபேர் பேசினார்கள். முதல்நாளில் நான் உள்ளே நுழைந்த நேரம் அரங்கில் உரையாற்றிக்கொண்டிருந்தவர் பெருங்குரலில் முழங்கிக்கொண்டிருந்தார். ‘’நம்முடைய ஒரு எதிரிதான் வீழ்ந்திருக்கிறான்… இன்னொரு எதிரி இந்தியா, இந்தியாவையும் நாம் தோற்கடிக்க வேண்டும்’’ என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். போஸ்டர்கள் வழி பழ.நெடுமாறனின் நூல் வெளியீடு என்பது புரிந்தது. இதே அரங்கில் ஆவணப்பட இயக்குனர் பாரதி கிருஷ்ணகுமாரின் பேச்சை முழுவதுமாக ஒருமாலையில் கேட்டு ரசிக்க முடிந்தது. பெருமாள் முருகன் நூல் எரிப்பு விவகாரம் எல்லோர்க்கும் தெரிந்திருக்கும். அந்த விஷயத்தை பற்றி மிகுந்த கோபத்தோடு பேசினார். அன்றைய தினம்தான் கண்காட்சி அரங்கின் வாசலில் இருந்த மைதானத்தில் பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக சிலர் போராட்டம் நடத்தி போலீஸாரால் வெளியேற்றப்பட்டனர். அதே இடத்தில் அதே விஷயத்தை அத்தனை நாசூக்காக வாழைப்பழத்தில் கடப்பாரையை சொருகுவது போல பேசினார் பாரதிகிருஷ்ணகுமார். மற்றபடி இந்த ஆண்டும் அந்த மேடையில் நூற்றுக்கணக்கான நூல்களை பல சினிமா பிரபலங்களை வைத்து ஒரே நாளில் எட்டு மணிநேரம் இடைவிடாமல் வெளியிட்டு அசத்தியது மணிமேகலை பிரசுரம். கடைசிநாளில் இருபது கவிஞர்களின் கவிதை வாசிப்பு கூட நடந்தது.

****

ஐப்பானிய எழுத்தாளர் ஒருவருடைய மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் கடை ஒன்றை கண்டேன். சென்ற ஆண்டும் இவர் சென்னை புக வில் கலந்துகொண்டிருக்கிறார். பெயர் ரியுவா ஒகாவா! இதுவரை 1800 நூல்களை எழுதியிருக்கிறார். ஒரே வருடத்தில் எத்தனையோ புத்தகங்கள் எழுதி கின்னஸ் சாதனைகூட படைத்திருக்கிறார். 80களில் ஜப்பானில் ஏதோ வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவருக்கு முப்பது வயதில் ஞானம் வந்து சுயமுன்னேற்ற புத்தகங்கள் எழுத ஆரம்பித்துவிட்டாராம். இப்போது ஊர் ஊராக போய் உரையாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார் போல! மகிழ்ச்சி அறிவியல் என்கிற தலைப்பில் நிறைய எழுதியிருக்கிறார். தமிழில் இப்படி பேய்மாதிரி விறுவிறுவென எண்ணற்ற நூல்களை எழுதுகிற எழுத்தாளர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்றால் மூத்த எழுத்தாளர் பா.ராகவனை கைநீட்டுவேன். அவர் ஒரே நாளில் ஒரு நூற்றிருபது பக்க நூலை எழுதியவர்!. அவருக்கு இணையான இன்னொரு அதிவேக தமிழ் எழுத்தாளர் சொக்கன். அவரும் ஒரே ஆண்டில் பத்து இருபது நூல்களை எழுதி தள்ளியவர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஜப்பான் காரர் கடையில் எதுவும் வாங்கவில்லை. ஆனாலும் கடைக்கார ஜப்பானியர் புன்னகையோடு தமிழில் ''திரும்பி வந்துடுங்க… நூல் வாங்கிடுங்க'' என்றார். தமிழ் கத்துகிட்டார் போல! அவரிடம் உங்களுக்கு ''ஜெயமோகனை தெரியுமா'' என்று கேட்டேன், அவர் இல்லையே என்றார். ''உங்க ஆள் ஒகாவாவோட சமகால போட்டியாளர் ஜெயமோகன்தான். அவருக்கும் உங்காள் மாதிரியே முப்பது வயசுல ஞானம் வந்துடுச்சு.. அனேகமா அடுத்த வருஷம் உங்காளோட 1800புக் சாதனைய முறியடிச்சிடுவார்'' என்றேன். அவருக்கு என்ன புரிந்ததோ "அரிகாடோ'' என்றார்.

****

இந்த முறை கடைகள் ஏதோ திட்டமிட்டு அமைக்கப்பட்டது போல, இந்து நூல்களின் கடைகளுக்கு நேர் எதிர்பக்கமாக இஸ்லாமிய நூல்கள் விற்கிற கடைகள். விகடன் ஸ்டாலுக்கு பக்கத்திலேயே குமுதம் ஸ்டால் என போட்டியாளர்களை அருகே அருகே வைத்து ரசித்திருக்கிறது பபாஸி! ஆனால் எங்கும் எந்த அசம்பாவிதங்களும் நடக்காதது புதுமைபித்தன் பண்ணின புண்ணியமாகதான் இருக்க வேண்டும்.

****



Read more...

சினிமா விமர்சனம் - FAQ and ANSWERS

>> 20 January 2015





ஓர் (இணைய) சினிமா விமர்சகனின் பேட்டி அல்லது FAQ and Answers

********

இன்னைக்கு பேஸ்புக்ல ட்விட்டர்ல அக்கவுன்ட் இருக்கிற எல்லாருமே தமிழ்சினிமா
விமர்சனம் எழுதுகிறார்கள், உங்களுக்கெல்லாம் வேறு வேலை வெட்டி கிடையாதா?

கிடையாது. ஒரு ஜோலி வெங்காயமும் கிடையாது. நல்ல வேலை இருந்தால் சொல்லி
அனுப்பவும். ரெஸ்யூம் ஃபார்வர்ட் செய்கிறோம்.

***********

விமர்சனம்னா என்னானு தெரியுமாடா உனக்கு? சினிமான்ற கலைல எத்தனை துறைகள்
இருக்குனு தெரியுமாடா உனக்கு?

முதல்ல அபிப்ராயம்னா என்னானு தெரியுமா உனக்கு. விமர்சனத்துக்கு
அபிப்ராயத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்னு தெரியுமா உனக்கு? ஃபேஸ்புக்ல
போடறது அபிப்ராயம். படம் முடிஞ்சி டீக்கடைல கொட்ற ஆதங்கம் மாதிரி.

*************

அப்படி போய் மொதநாளே ஒரு படத்தை பார்த்துட்டு வந்து வேலை மெனக்கெட்டு
திட்டி எழுதணுமா?

ஆமா எழுதிதான் ஆகணும். எழுதாட்டி செத்துப்போயிருவோம். கைநடுக்கம் வரும்.
அம்பதுவருஷமா எங்களுக்கு கலைனா சினிமாதான். இசைனா சினிமா பாட்டுதான்.
சினிமா பாக்காட்டி தலைசுத்தும் வாமிட் வரும், யாரையாச்சும் போட்டு மிதிக்கணும்னு தோணும். அவ்ளோ அடிக்ட்டு.

************

எங்க நீ ஒரு படத்தை எடுத்து காமியேன்டா? உன்னால ஒரு ஷார்ட் பிலிமாச்சும்
எடுக்க முடியுமா? கரெக்டா ஒரு ஷாட் வைக்க முடியுமாடா? டே சினிமான்னா
என்னானு தெரியுமாடா உனக்கு?

சினிமான்னா என்னானு தெரிஞ்சவங்களுக்கு மட்டும்தான் நீங்க படம்
எடுக்கறீங்களா? அவங்களுக்கு மட்டும்தான் உங்க படத்தை காட்டுவீங்களா?

************

இதுமாதிரி விமர்சனம் எழுதி நேரத்தை வீணடிக்கறீயே இந்த நேரத்துல
நாட்டுக்கு எதாவது உருப்படியா நல்லது செய்யலாம்ல?

ஆமாங்க ராக்கெட் சைன்டிஸ்ட். நீங்க சொல்றது சரிதான். உண்மைதான். நாங்க
கூட உங்களாட்டம் இஸ்ரோவுல சேர்ந்துடலாம்னு நினைக்கிறோம்.
சேர்த்துவிடறீங்களாஜி.

*************

பெரிய அறிவுஜீவி ரோமம் என்று நினைப்பு, எல்லா படத்தையும்
குறைசொல்லுவாரு... நீயெல்லாம் விமர்சனம் எழுதலைனு யார் அழுதா?

எங்க பக்கத்துவீட்டு சீனுமாமா, எதிர்த்த வீட்டு கார்த்திகா ஆன்ட்டி,
அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா, நிதிஷ்குமார், மம்தா பானர்ஜி இவங்கள்லாம்
அழறாங்களே சார். நம்ம விமர்சனத்தை பாத்துட்டுதான் அவங்க படமே
பாக்குறாங்க. அதுக்காகதான் எழுதறோம். நாங்க விமர்சனம் எழுதாட்டி
அவங்கள்லாம் விஷத்தை குடிச்சிருவாங்க.

**************

படம் ரிலீஸாகி மொத ஷோ முடியறதுக்குள்ளயே இது கொரியன் படத்தோட காப்பி ஜப்பான் பட காப்பினு சொல்லி ஒரு படத்தோட வியாபாரத்தையே காலி பண்றிங்களே இது நியாயமா? தர்மமா? அடுக்குமா? எங்க காப்பி அடிச்சாங்கன்னு கண்டுபிடிக்கவே படம் பாப்பீங்களாடா நீங்க?

ஆமா அதுக்குதான் படம் பாக்குறோம். நிச்சயமா நாங்க பண்றது நியாயமில்லைதான். ஆனா இந்த ஈரவெங்கயாத்தையெல்லாம் ரைட்ஸ் வாங்காம காப்பியடிச்சி படமெடுக்குறானே அவன்கிட்ட போய் கேக்கறதுதானே இதையெல்லாம். திருட்டுப்பயலுகளுக்கு என்ன திரு வேண்டிகெடக்கு. அந்த ட்டுப்பயலுகள விட நாங்க பண்ணுறது பெரியதப்பாக்கும்.

***************

ஒரு படத்தை எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஒருத்தன் எடுக்குறான் தெரியுமா? எத்தனை வருஷத்து உழைப்பு தெரியுமா? உழைப்புக்காச்சும் மரியாதை குடுங்கடா?

முடியாதுடா. என்னமோ இந்தியாவுல சினிமாக்காரங்க மட்டும்தான் உழைக்கிறாங்களா? வேற எவனுமே உழைக்கறதில்லையா? நாங்க என்ன உழைக்காம உக்காந்தா திங்கறோம். ஒரு படத்தை தியேட்டர்ல போய் பாக்கறதுக்கே நாங்க எவ்ளோ உழைக்கிறோம்னு தெரியுமா? நாய் மாதிரி அலைஞ்சு திரிஞ்சு சம்பாரிச்ச ஒரு நாள் கூலிடா! அது நக்கிட்டு போச்சுனா கோவம் வராம கோக்கோகோலாவா வரும்.

******************

உங்களுக்கெல்லாம் ஒரு படத்தை உருப்படியா சரியான கண்ணோட்டத்தோட பாக்க தெரியல?

ஆமா, நீங்களே ஏன் டிக்கட்டோட இந்த படத்தை எப்படி பாக்கணும்னு ஒரு கோனார் நோட்ஸூம் குடுத்துட கூடாது.

*******************

இப்படி எழுதி எழுதி தயாரிப்பாளருக்கு நஷ்டத்தை உண்டாக்குறீங்களே இது நியாயமா?

இப்படி மொக்கைப்படமா எடுத்து எடுத்து அப்பாவி ஜனங்களை ஏமாத்தி ஏமாத்தி அவங்களோட கஷ்டபட்ட ஊதிய உழைப்பை சுரண்டி காசு
புடுங்கறீங்களே அதுமட்டும் நியாயமா?

***************

டேய் நீங்க விமர்சனம் எழுதிட்டா படம் ஃப்ளாப்பாகிடுமாடா.. ?

அப்புறம் என்ன சாமந்திப்பூவுக்கு நாங்க எழுதறத பாத்து கோவப்படறீங்க யுவர் ஆனர்.


****************

DISC : இது ஒரு கற்பனையான பேட்டி. இதில் கேள்விகேட்டவரும் பதில்சொன்னவரும் செவ்வாய் கிரகத்தில் வாழ்கிறார்கள்.

Read more...

ஃபேஸ்புக் பொண்ணு

>> 16 January 2015




உயிர்மை வெளியிட்டுள்ள என்னுடைய முதல் சிறுகதை தொகுப்பான ''ஃபேஸ்புக் பொண்ணு'' என்கிற நூலுக்கு எழுத்தாளர் பாஸ்கர் சக்தி எழுதியிருக்கும் முன்னுரை இது.

****

அதிஷாவை ஆரம்பத்தில் ப்ளாக்குகளில் அவர் எழுதுகையில் படித்திருக்கிறேன். சில கட்டுரைகள் சினிமா விமர்சனங்கள் சுவாரஸ்யமாக இருந்ததை கவனித்திருக்கிறேன். பிறகு அதிஷா ஃபேஸ்புக்கில் அதிகம் தென்பட ஆரம்பித்தார். புத்தக வெளியீட்டு விழாக்களில் அறிமுகமானார். பிறகு எனக்கு நல்ல நண்பராகி விட்டார். இப்போது அனேகமாக நாங்கள் தினமும் சந்தித்துக் கொள்கிறோம். அரட்டை அடிக்கிறோம்.சுற்றுகிறோம். ஆனால் முதல் முதலில் எங்கு சந்தித்தோம் என்பது எனக்கு நினைவில் இல்லை. அதிஷாவின் சிறுகதைத் தொகுதி வெளிவருவதற்கான நிமித்தங்கள் ஓரிரு ஆண்டுகளாகவே வால் நட்சத்திரம் போல் அவ்வப்போது தோன்றினாலும் இந்த ஆண்டுதான் அற்புதம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் இன்னும் ஒரு எழுத்தாளர். இளமைத் துடிப்போடும் அதிஷா என்கிற வித்தியாசமான பெயரோடும்..

`லிங்கா ரிலீஸ் மாதிரி தமிழ் சமூகத்தில இதுவும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு. இதுக்கு நீங்க முன்னுரை எழுதணும் பாஸ்" என்று அதிஷா கேட்டதும் வழக்கம் போல சோம்பேறித்தனத்தை மறைத்துக் கொண்டு, `எதுக்கு அதிஷா என் கிட்டப் போய்? நம்மளை விட தகுதி வாய்ந்த பலபேர் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில இயங்கிக்கிட்டு இருக்காங்களே?...அவங்க கிட்ட கேக்கலாமே?" என்றேன் பாவனையான பெருந்தன்மையுடன்...அதிஷாவிடமிருந்து உடனே பதில் வந்தது. ` இல்லை பாஸ் என்னோட தொகுதிக்கு நீங்கதான் முன்னுரைன்னு நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். இது இன்னைக்கு நேத்து எடுத்த முடிவு இல்லை. ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னாடியே எடுத்த முடிவு " என்று சொல்ல எனக்கு சீரியல் டயலாக்குகள் நினைவுக்கு வந்தன...ஒருத்தரிடம் முன்னுரை கேட்பதற்குக் கூட சரித்திர ரீதியான காரணங்கள் இருக்குமா என்கிற குழப்பத்தை அதிஷாவிடம் கேட்டபோது அதிஷா உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தியபடியே ~`எஸ் பாஸ்..இதுக்கு ஒரு ஃப்ளாஷ் பேக் இருக்கு" என்றார். ஒரு மெல்லிய மவுனம் அறையைச் சூழ அதிஷா தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டு ஃப்ளாஷ் பேக்கை சொல்லத் துவங்கினார்....`சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால உரையாடல் அமைப்பு நடத்தின சிறுகதைப் பயிலரங்கில நீங்க பேசினீங்களே? நினைவு இருக்கா?."..ஆம் எனக்கு நினைவு இருந்தது...ஆனால் என்ன பேசினேன்? அதிஷா சொன்னார்.. அந்த பயிலரங்கில நான் உங்க கிட்ட ஆற்றாமையோட ஒரு கேள்வி கேட்டேன்...நீங்க நாட்டாமை மாதிரி பதில் சொன்னீங்க நினைவு இருக்கா? என்றார்...எனக்கு கொஞ்சம் பீதியாக இருந்தது..அப்படி என்ன கேள்வி அது? நான் அப்படி என்னதான் பதில் சொன்னேன்?. சமீபத்தில் பார்த்த மலையாளப் படமான ஹௌ ஓல்ட் ஆர் யூ' படத்தில் ஒரு பெண் இந்திய ஜனாதிபதியைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்டதன் விளைவுதான் அந்தப் படமே....அப்படிப் பட்ட ஒரு பின்னணி இந்த தொகுதிக்கும் இருக்கும் போலிருக்கே என்று நினைத்தபடி அதிஷாவிடம், `சொல்லுங்க அதிஷா சொல்லுங்க...அன்னைக்கு என்ன நடந்துச்சு?" என்று நான் கேட்க அதிஷா மறுமொழி பகர்ந்தார்.

`பாஸ்...அன்னைக்கு நான் உங்க கிட்ட தமிழ்ல நகைச்சுவைக் கதைகள் வர மாட்டேங்குதே ஏன்?...ஏன் தமிழ்ல காமெடி ஸ்டோரீஸ் வராம இருக்கு...? அதுக்கு என்ன செய்யணும்னு கேட்டேன்..."
இதுக்கு நாம என்ன பதில் சொல்லி சமாளிச்சிருப்போம்? என்கிற பயம் மனதைக் கவ்வ `அதுக்கு நான் என்ன சொன்னேன்?" என்றேன் எச்சில் விழுங்கியவாறே...

`நீங்க எழுதுங்க அதிஷா....நீங்கதான் எழுதணும்னு சொன்னீங்க பாஸ்..அன்னைக்கு முடிவு பண்ணேன்...எழுதணும்னு முடிவு பண்ணேன்....அதுக்கு நீங்கதான் முன்னுரைன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன் " என்று சொல்ல எனக்கு தேவர் மகன் சிவாஜி மாதிரி கண்ணீர் சுரந்தது...என் முன்னே நிற்கும் அதிஷா கமலஹாசன் போல் தெரிய `எழுதறேன்யா" என்று சொல்லி தோளைத் தட்டினேன்.
விளைவாக இம்முன்னுரையை எழுத வேண்டியதாகி விட்டது. முன்னுரை எழுதுவதன் பொருட்டு அதிஷாவின் சிறுகதைகளை மொத்தமாக படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. சில கதைகள் ஏற்கனவே படித்தவைதான். சில கதைகளை புதிதாக இப்போதுதான் படித்தேன். அதிஷாவின் சிறப்பாக நான் கருதும் சில விஷயங்களை பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். முதன்மையானது அதிஷாவின் உரைநடை..வாசிப்பதற்கு இலகுவாகவும் எளிமையாகவும் இருக்கிற அதிஷாவின் மொழி படிக்கிறவனை சுலபத்தில் ஈர்க்கிறது. அனாவசிய அலங்காரங்கள் இல்லாத அதே நேரம் கதைக்குத் தேவையான அழுத்தத்தை தரத் தவறவில்லை. இவ்விதமான உரைநடை தற்போது வாசிக்கத் துவங்கும் இளம் தலைமுறையை தொடர்ந்து வாசிப்பின் பக்கம் நிலை நிறுத்துவதற்கு அவசியமானது என்று கருதுகிறேன். அது மட்டுமல்லாது வாசிப்பவனுக்கு சுவாரஸ்யத்தையும் அதிஷாவின் நடை வழங்குகிறது....எளிமையும் சரளமும் சுவாரஸ்யமும் கைவரப் பெற்ற அதிஷா மாதிரியான எழுத்தாளர்கள் பலர் உருவாவதன் வழியாகத்தான் வாசிக்கும் பழக்கத்தை அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்வது சாத்தியமாகும் என்று தோன்றுகிறது.
அடுத்ததாக அதிஷாவின் கதைகளில் தென்படும் குழந்தைகள். அதிஷாவின் கதைகளில் நிறையக் குழந்தைகள் இடம் பெறுகிறார்கள். குழந்தைகளின் உலகத்தையும் நடவடிக்கைகளையும் குழந்தைகளின் மொழியையும் மனப் போக்கையும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருப்பதற்காக அதிஷாவை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். (அதிஷாவின் இயல்பிலேயே ஒரு சிறுபிள்ளைத் தனம் இருப்பதை கவனித்திருக்கிறேன் குழந்தை உலகத்தை இயல்பாக சித்தரிப்பதற்கு அதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.) மரம் செடி மலை,பத்து பத்து, நீலக்கை, ஓம்புயிர் ஆகிய கதைகளில் வரும் குழந்தைகளும் நாய்க் குட்டிகளும் மிகவும் சிறப்பாகவும் உண்மையாகவும் பூச்சுகள் இன்றி இருக்கின்றனர்.
குறிப்பாக நீலக்கை கதையை இந்தத் தொகுதியின் அற்புதமான சிறுகதை எனச் சொல்லலாம். கோவையில் நிகழ்ந்த கலவரம் ஒரு சிறுவனின் வாழ்வில் நிகழ்த்திய கொடூரத்தை பளிச்சென்று மனதில் தைக்கும் விதத்தில் சித்தரிக்கிறது இந்தக் கதை...எதிர்காலத்தில் இலக்கியத்தில் அதிஷாவின் இடத்தை இப்படிப்பட்ட சிறுகதைகளே நிலை நிறுத்தும்...அது போன்ற சிறந்த படைப்புகள் அதிஷாவிடமிருந்து நிறைய வர வேண்டும் என்பது என் ஆசையும் நம்பிக்கையும் ஆகும்....

அதிஷாவின் வாழ்க்கை அனுபவங்களை ஓரளவுக்கு நான் அறிவேன். சிறுவயதிலேயே பல்வேறு விதமான செறிவான வாழ்வனுபவங்கள் அதிஷாவுக்கு வாய்த்திருக்கிறது. அதனை சரியான மொழியில் அதிஷா பகிர்வதன் மூலம் இன்னும் அவரால் நிறைய எழுத முடியும்...எழுத வேண்டும்.

சென்ற வாரம் நடந்த சென்னை மராத்தானில் அதிஷா முதல் முறையாகப் பங்கேற்று வெற்றிகரமாக தான் ஓட வேண்டிய தூரத்தை கடந்தார்...அதற்காக தான் பட்ட சிரமங்களையும், அந்தப் போட்டிக்காக எவ்வாறு தன்னைத் தயாரித்துக் கொண்டேன் என்பதையும் ஒரு சிறப்பான ஃபேஸ்புக் பதிவாக அதிஷா எழுதி இருந்தார். விடாமுயற்சியும், சலியா உழைப்பும் மன உறுதியும் அதிஷாவுக்கு இருந்ததால் அந்த வெற்றி சாத்தியமானது. இலக்கிய உலகத்தில் அதிஷாவுக்கான மராத்தான் ஓட்டம் இந்த தொகுதி என்கிற புள்ளியில் துவங்குகிறது. அவர் கடக்க வேண்டிய தூரம் கண் முன்னால் இருக்கிறது. வெற்றிகரமாக ஓடி தான் அடைய வேண்டிய இலக்கை அவர் அடைவார் என நம்புகிறேன்.
ஒரு இளம் எழுத்தாளனின் முதல் தொகுதி என்பது அவனை இனங்காட்டக் கூடியது. இந்தத் தொகுதி அதிஷாவை சரியாகவே இனம் காட்டி இருக்கிறது இவரால் அடுத்தடுத்து சிறந்த படைப்புகளை நமக்குத் தர முடியும் என்கிற நம்பிக்கையுடன், ஒரு நண்பனாக அதிஷாவுக்கு நல்வரவு சொல்லி மனமார வாழ்த்துகிறேன்

பாஸ்கர்சக்தி

Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP